Skinze

Renata tondis al si la ungojn de siaj piedfingroj dum ni rigardis epizodon de "Haŭtoj" de dvd-kesto kiun ŝi trovis ĉe Flavio. Renata: "Vi ne povas diri Haŭtoj." Mi: "Kial ne? Ni jam vidis iom da haŭto, ĉu ne." Ŝi: "Skinzo estas sigareda paperaĵo, slangaĵo." Mi: "Oni ne povas serioze nomi serion Sigareda Paperaĵo!" Ŝi: "Ĝuste. Simple diru Skinzo."

Renata: "Ĉu plaĉas al vi Anĝi?" Mi: "Kiu estas?" Ŝi: "La kimra instruistino pri psikologio." Mi: "Belaj mamoj." Renata: "Ŝi tutcerte havas pli ol tridek jarojn." Mi: "Malgraŭ tio ŝi plaĉas al Krizo." (Toneo kaj Krizo jam dum la dua epizodo ekvidis la instruistinon nuda en la vestejo.) Ŝi: "Kaj Kaela, ĉu?" Mi: "Mikalela, ĉu? Ĉu la koramikino de Toneo? Nu ..." (Bone, etaj mamoj, Toneo nomas ŝin Cic, beleta postaĵo kaj allogaj koksoj). "Eble mi preferus Kasinjon ..." Renata: "Ĉu Kasinjo, la frenezulino? Kial ne Enjo?" Mi: "Ĉu Enjo? Kiu estas?" Ŝi: "La fratineto de Toneo." Mi: "Ŝi estas tro juna, ĉu ne? Kaj vi, kiu? Ĉu Toneo?"

Renata: "Ne, Toneo enlitigas ĉiujn. Ne min." (Renata kompreneble ne estas parto de "ĉiuj"). Mi: "He, Sidĉo, ĉu?" Ŝi: "La virgulo, ĉu? Nu, eble mi helpus al li." Mi: "Li memorigas vin pri Golo, ĉu ne? He, Renata, serioze ..." Ŝi: "Bone, vi deziras enlitigi Sonjon, ĉu ne? Kial mi ne enlitigus Golon?" Mi: "Neniu enlitigas Golon." Renata: "Mi ne estas neniu, memoru."

Mi: "Amuza serio." Renata: "Laŭ Flavio la dua serio estas malpli amuza." Malgraŭ tio mi esperas ke Kasinjo aperos ankaŭ en la dua serio. Renata: "He, ŝi prisorĉis vin per sia granda rideto."

Boksade

Renata kuŝis sur la teraso, surventre, nuda. Fine varma tago, sunplena. Renata legis libron, dum mi rigardis al ŝi la postaĵon. Mi duŝadis, poste revenis sur la terason, nuda. Renata stariĝis: "He, vestiĝu." Mi: "Kial?" Renata: "Venos Flavio." Ŝi surmetis kalsoneton, poste T-ĉemizon. Ankaŭ mi revestiĝis.

Kun Renata kaj Flavio ni televidile rigardis boksadon. La uloj boksadis nudbrustaj, dum la inoj portis fortikan mamzonon kaj supraĵon, jen sunbronzita norvegino, eleganta, kaj pala usonanino, tatuita. Flavio: "He, kial tiom da vestaĵoj?" Renata: "Vi revu!"

Flavio, poste al mi: "Mi parolis kun Mandy." Mi: "Nu, ĉu?" Li: "Mi pensas tion ke vi mankas al ŝi, malgraŭ ĉio." Mi: "Tion mi ne kredas. Cetere, ne mankas al mi ŝi." Flavio: "Ĉesu tion." Mi: "Veras. Vere. Antaŭ kelkaj tagoj mi revidis Maŭran." Flavio: "Ĉu la fifama ulino? Nu, ĉu?" Mi: "Ni mallonge salutis unu la alian, poste pluiris." Flavio: "Jen bona signo, kompreneble." Mi: "Ĉu vere?"

Mi pensis, pensas, pensadis, pri Maŭra, pri la inversitaj cicoj, pri ŝia dorso antaŭ la pordo de la dormoĉambro, pri la mallonga saluto en la Komerca Centro.

Poste Flavio lude boksadis kun Renata. Renata: "He, ne frapu al mi la mamojn." Flavio: "Mi ne forte frapas." Renata: "Ĉesu! Ne la mamojn!" Flavio momente paŭzis: "Unuan rondon!" Li demetis al si la ĉemizon. Renata: "Honeste, kion vi faras?" Flavio: "Nun vi." Ŝi: "Kion?" Li: "For la T-ĉemizon. Jen la sonorilo!" Renata: "Forgesu tion. Vi estas kruda." Flavio. "Ĉu mi?"

Post la foriro de Flavio Renata senvestiĝis kaj iris tien kaj reen, nuda, eĉ sur la terason. Ŝi nun frizis al si la puban haron, mohoka stilo. Fine ŝi sidiĝis en la sofo, rigardante televidon, kun gamboj krucitaj.

Pluire

Kun Renata mi iris trans la Placo. Ni pasis preter maljunulo, kiu sidas sur benko. Renata: "He, tiu ulo rigardaĉas al mi la postaĵon." Mi rigardis la ulon. Li portis nigrajn sunŝirmilojn kaj blankan bastonon. Evidente ke li estas blinda. Antaŭ kelkaj semajnoj ulaĉo vere rigardadis la postaĵon de Renata, eĉ defore fotadis ĝin. Li malaperis en la Komercan Centron antaŭ ol Renata sukcesis mortbati lin. Tial ŝi nun dum kelke da tempo zorge atentas la rigardojn de viroj.

Poste Renata montris al mi bildon pri statueto kiun trovis arkeologistoj, farita en Ŝelklingen antaŭ tridek kvin mil jaroj kaj retrovita en Germanio antaŭ kelkaj tagoj. La statueto bildigas virinon, senkapa, senpieda, senbraka, kun grandaj mamoj kaj pubaj lipoj klare videblaj. (Alian tagon Ĝoni la Vakero montris al mi kelkajn vipornajn filmetojn. Ŝajne ne multe ŝanĝiĝis dum la pasintaj tridek kvin mil jaroj.)

Ĵaŭdon, nun jam antaŭ kelkaj semajnoj, mi kun Renata lastan fojon partoprenis la naturistan banadon, en la baseno de la Altlernejo. Aperis ankaŭ Tina kun Ĝoni la Vakero. Ĝoni komentis pri la pubaj haroj de Renata kaj tenis la manoj kvazaŭ li fotus ŝin. Renata ekfurioziĝis kaj puŝis Ĝonin en la basenon. Ĉi-ĉio okazis du tagojn post la okazaĵo sur la Placo. Ĝoni: "He, mia fotilo sekiĝas!" Aŭdinte tiun vorton kelkaj inoj ekis iom da malpaco, ĉar al naturistoj ĝenerale ne plaĉas fotiloj. Poste maljunulo plendis al mi pri tio ke ĉiam ekestas bruado kiam ĉeestas mi, kaj pri tio ke min akompanas jen unu jen alia ulino, foje eĉ du samtempe. (Laŭ Renata tiu viro estas la prezidanto de la loka klubo naturista.) Fine li esperis tion ke mi estonte ne vizitu la banadon. Bone, al mi tio ne estos problemo. Cetere, tiu estis la lasta kunveno antaŭ la somero kaj, verdire, mi tediĝis de tia nudumado.

Post la rimarkoj de Ĝoni mi pensis tion ke Renata tuj razu al si la pubon. Sed tio ne okazis. Post la triopo kun Franka, mi preskaŭ ĉiun fojon lekas al Renata la pubon, malgraŭ la haroj. Ni eĉ foje sesdeknaŭis, sed Renata tiel forte premas al si la subventron kontraŭ mian vizaĝon ke mi preskaŭ sufokiĝas. Mi preferas leki ŝin kiam ŝi kuŝas surdorse. La haroj bele prezentas ŝiajn korpajn bonodorojn.

Mi revidis Maŭran, hazarde, mallonge, en la tria etaĝo de la Komerca Centro. Ŝi diris: "Saluton", poste mallevis al si la rigardon kaj pluiris. Mi turniĝis. Ŝi estis kun amikino, eble tial ŝi simple pluiris. La amikino duone turniĝis, kaj dum momento ŝi rigardis min. Mi nur rigardis Maŭran.

Dum la lastaj monatoj mi ne serĉis Maŭran, ne eĉ Mandy-n. Nur unufoje mi vizitis la Studantan domon, dum la paskaj tagoj, esperante ke mi ne trovu Maŭran kaj Mandy-n. Mi ne vidis ilin. Estis la silentaj tagoj kaj laŭta muziko, en la tria etaĝo, aŭ eble en la dua, malhelharulino malrapide senvestiĝis laŭ la ritmoj de la muziko, Fine ŝi portis etan kalsoneton. Mi trinkis botelaron da biero kaj dormiĝis en la lito de studantino pri la greka lingvo, maldikulino. Mi palpis al ŝi la mametojn, ŝi serĉis mian ilon, ni ambaŭ estis ebriegaj kaj ne amoris.

Triope

Kiam mi revenis, Renata aperis en endoma robo, kun malseka hararo kaj varma vizaĝo: "Saluton, karulo. Franka ankoraŭ estas en la saŭno." Ĉu Franka? Antaŭe Renata neniam kunportis Frankan, tutcerte pro evidentaj kialoj. Nun Franka verŝajne ĉion rakontis al Renata. Ĉu vere ĉion?

Post kelkaj minutoj aperis ankaŭ Franka, kun blanka bantuko ĉirkaŭ la koksoj, nudbrusta. Renata: "Jen robo!" Franka turniĝis, demetis la tukon. Rigardinte ŝian postaĵon, mi devis turniĝi. (Ĉu Franka vere ĉion rakontis?) Kiam mi returniĝis, Franka jam surmetis la endoman robon. Ni ĉirkaŭbrakiĝis.

Ni gustumis oŭzon, greka drinkaĵo de Lesbo, insulo kiun vizitis Franka. (Ĉu kun Ivano? Interese ke la insulo nomiĝas tiel, kaj ke Franka vizitis ĝin.)

Poste mi sidis en la sofo, dum la du inoj suĉis min, unue nur Franka, dum Renata duone ridanta alrigardis. Fine ankaŭ Renata genuiĝis apud la sofo kaj enbuŝigis min. Ili suĉis min, jen Franka, jen Renata, ope. Ili faris malsame, la lipoj de Renata ĉiam strikte glitis laŭ la stango, dum Franka unue, buŝo duone malfermita, englutis la ilon, nur poste ekuzis la lipojn. Dum iom da tempo (ĉu kelkaj minutoj, ĉu horoj?) Renata sola okupiĝis kun mi, dum Franka kuireje parolis telefone (ĉu kun Ivano, aŭ kun alia ulo aŭ kun ulino?). Mi retenis min, ĉar mi volas ĝui en la ĉeesto de ambaŭ. Poste Renata vizitis la necesejon. Kiam mi rigardis Renatan reveni, nuda, bela, mi fine orgasmis en la buŝon de Franka.

Poste ni enlitiĝis. Mi supozas tion ke Franka kaj Renata jam enlitiĝis, antaŭ la saŭna vizito. Renata: "Kaj vi, neniajn anusaĵojn ..." (Bone, Franka ĉion rakontis). Unue Franka lekis al Renata la interfemuraĵon dum mi karesis la ŝi la mamojn. Poste Franka invitis min al la pubo de Renata, kaj je mia surprizo Renata nur etete hezitis antaŭ mia lango. Fine mi lekadis la pubon de Renata. Bone, se mi daŭre faru tiel, mi preferus tion ke ŝi denove razu al si la pubaĵon.

Franka tranoktis nialite. Kiam mi ekdormis Renata kuŝis inter ni, kiam mi vekiĝis mi kuŝis apud Franka. Ni dormeme karesiĝis, dum Renata dormis ankoraŭ. Poste ni matenmanĝis.

La antaŭan tagon, antaŭ la triopaĵo, mi vizitis Sonjon. Sonjo opinias ke mi verku taglibron. (Tiel mi jam faras, sed tion mi ne diras al Sonjo.) Laŭ Sonjo tio havigas al mi terapian efikon. Ĉu vere? (Bone, almenaŭ prefereblas al terapia eŭritmio.) Eble Sonjo pravas. Jen. Fine mi skribu pli ofte.

Kunikle

Kun Renata kaj Sonjo ni ĉeestis prezenton de eŭritmia danco. (Sonjo, ĉiame: "Ne estas danco. Estas eŭritmio.") Laŭ Sonjo tio estos al mi terapio. Renata: "Ĉu eŭritmio?" Sonjo: "Vi konas, ĉu?" Renata: "Jese. Mi vizitadis valdorfan lernejon." Mi: "Ĉu ankaŭ Adriana?" Ŝi: "Ankaŭ Adriana." Mi: "Vere, mi pensis ke Valdorfo estas hotelo." Renata: "Valdorfa lernejo ne estas hotelo." Sonjo ekridis: "Venu ambaŭ!"

Post la prezento ni iris hejmen. Mi: "Kion do vi pensas pri eŭritmia danco?" Renata altigis al si la ŝultrojn. Ni amoris. Renata nun denove razis al si la akselojn. Inter ŝiaj femuroj tamen ankoraŭ libere kreskas la haretoj. (Renata: "Tiretu al mi la pubajn harojn." Mi: "Tiel, ĉu?" Ŝi: "Jese. Daŭrigu, bonvole!" Mi pinĉe tiretis al ŝi la harojn, jen sur la pubo, jen laŭ la lipoj. Fine, post kelkaj minutoj, ŝi ĝeme orgasmis. Ĉi tial ŝi ne plu razas al si la interfemuraĵon?)

Kiam Renata revenis, Tina ankoraŭ ĉeestis. (Poste, kiam Anja reiris al sia patrino, Tina ankoraŭ restis unu tagon, la tagon de la venĝo, poste reiris al Katarina.) Renata: "Jen, mi forestis dum kelkaj tagoj, kaj vi jam turnaĉas al mondon." Mi: "He, Renata, vi forestis dum pli ol duona jaro ..." Renata: "Ne pri tio mi parolas. Antaŭ kelkaj tagoj mi telefone parolis kun Anja. Tiam vi ankoraŭ feliĉe kunvivis." Poste ni amoris. (Tina proponis triopaĵon, sed tio laŭ Renata al ŝi nun estus troe. Tina: "Bone, mi enlitigos mian kuniklon." Renata: "Ĉu kuniklo?") Ĉu Renata ne amoris dum pli ol duona jaro? Verŝajne. Mi rigardis ŝiajn akselojn: "He, plaĉas al mi." Ŝi: "Mi vojaĝis dum tri tagoj. Mi forrazos morgaŭ." Laŭ mi ne tiom kreskas inaj haroj dum tri tagoj. Tutcerte ŝi ne razis al si la akselojn dum pli ol semajno.

La venontan tagon ni triope enlitiĝis, kun Renata kaj Tina. Jen kompreneble ne la unuan fojon. Mi lekis al Tina la pubon dum Renata suĉis min. Poste Tina rajdis min dum mi kisiĝis kun Renata.

Tina reiris al Katarina. Tina: "He, kial ŝi ne eĉ telefonis al mi?" (Katarina sendis nuran tekstmesaĝon pri tio ke Anja foriris. Tial Tina, venĝeme, restis ankoraŭ unu tagon. Sed kiam Renata, tiun tagon, invitis ŝin al nia lito, Tina preferis la kompanion de sia kuniklo.)

Ĉe Antonio mi kun Flavio trotuare trinkis kafon dum ni rigardis la inojn. Antonio ankoraŭ iom ĉagreneme rigardis min. Li paroladis pri sia nova projekto: mezaĝa restoracio en la apuda domo. Mi: "Ĉu sen la junularo?" Antonio: "Ĉu? Mezaĝo! 13-a jarcento!" Flavio: Nu, tio estas la Mezepoko, ne la Mezaĝo ... " Antonio: "He, vi intence miskomrenas!"

Antaŭe, sur la Placo mi parolis kun Antonia, la tatuaĵulino. Antonia amuzeme rigardis min: "Anja forlasis vin, ĉu?" Mi: "Ne por ĉiam, bedaŭrinde ..." Ŝi verŝajne ne komprenis, tial etete ŝanĝis la temon: "Tre plaĉas al mi la tatuaĵo de Anja. Tre malgranda, tamen. Cetere, ĉu vi aŭdis? Mi havas novan tatuaĵon!" Ŝi duone turniĝis kaj fingre montris al mi lokon je la maldekstra pugo. Bela postaĵo, sufiĉe karnoplena. Mi ŝatus vidi ĝin, ne la tatuaĵon. Mi: "Ĉu mikimusaĵo?" Ŝi: "Ne, ne estas mikimusaĵo ..."

Peke

Laŭ mi, ni faris unusolan eraron, tamen grandan. Ni tro longe okupiĝis pri la manĝado de pico, multe tro longe. Maŭra estis malsata, jen unue, laŭ mi, bona signo. Sed Anja ne forestis longtempe ("ne tiom da tempo vi bezonas"). Laŭ Anja ni eĉ faris gravan pekon, kaj jen ŝi verŝajne pravas: ni amoris en nia lito, en la lito de Anja kaj mi, kaj ne, kiel promesite, en la lito de la gastoĉambro. Bone, mi iel-tiel komprenas ŝian ĉagrenon.

Anja, post la rapida foriro de Maŭra: "Ĝuiĝe, ĉu?" Mi: "Kion?" Anja: "Profundan orgasmon, ĉu?" Mi: "He, mi tute ne orgasmis." Ŝi: "Ĉu ne orgasmis? Vi eĉ ne penetris ŝin, ĉu? Ĉu ŝi tion ne deziris, via amantino?" Mi: "Nu, mi penetris ŝin, jese, sed ne orgasmis ..." Anja: "He, lasu la detalojn, bonvole!"

(Kiu demandas pri detaloj? Detalojn mi memoras, kompreneble: la belan postaĵon de Maŭra, la inversajn cicojn, mian ilon kontraŭ la lipoj de ŝia pubo, la dorson kaj la postaĵon de Maŭra kiam ŝi malfermis la pordon, la krieton de Maŭra, la voĉon de Anja, Maŭran kiu rapide serĉis kaj retrovis la plejmulton de siaj vestaĵoj, Anja kiu furioze kriadaĉis, kriaĉadis, Maŭran kiu apenaŭ vestita forkuris tra la pordo, la postan silenton. Sed mi ankoraŭ ne rakontis tion al Anja.)

Anja: "Bone, vi penetris vian amantinon. Kial ŝi tuj fuĝis el la dormoĉambro?" Mi. "Ŝi ne fuĝis. Ŝi devis viziti la necesejon." Anja: "He, ŝi tute ne vizitis la necesejon!" Mi. "Honeste, Anja, mi pensas ke vi iel-tiel baris al ŝi la vojon!" Ŝi: "Nu, kulpas mi, ĉu? Certe, estas mia kulpo, jen diru!"

Anja foriris. Mi suponis tion ke ŝi iras al Tina kaj Katarina.

La venontan tagon mi iris al la Studanta domo, parolonte kun Mandy kaj Maŭra. Mandy: "Kial vi tion faraĉis?" Mi: "Ĉu mi? Ĉio estsis bone ĝis la alveno de Anja." Mandy: "Ĝuste. Kaj ne diru al mi ke Anjan vi ne konas." Mi: "Kie estas Maŭra?" Mandy: "Ŝi ne estas ĉi tie." Mi: "Kiam revenos?" Mandy: "Ne scias. Ŝi ne loĝas ĉi tie. Maŭra loĝas ĉe siaj gepatroj. Mi ne pensas ke ŝi deziras paroli kun vi." Mi: "Kial ne?" Mandy: "Ĉu kial ne? Nu, eble vi rememoras se vi enŝaltos al vi vian cerban ĉelon. Ho, Maŭra, kompatinda kaj naiva senkulpulino ... kaj vi tiel traktaĉas ŝin!" Mi: "Aŭskultu, Maŭra ne estis virgulino, se tion vi intencas diri." Mandy: "He, ne parolu al mi pri la virgineco de miaj amikinoj!"

Mi iris al Franka, dezirante ŝian postaĵon. Ivano malfermis la pordon: "Saluton. Mi tuj diru al vi ke mi ne pensas tion ke Franka deziras paroli kun vi." Male, Franka deziris paroli kun mi. Sed ŝi ne permesis al mi la vojon al ŝia lito, kaj certe ne al ŝia postaĵo. Ŝi kompreneble jam parolis kun Anja. Mi fuĝis al Flavio. (Flavio: "He, la inoj, ili baldaŭ revenos. Ili neniam forgesos, sed ili ĉiam revenos. Trankviliĝu ..." Ĝoni la vakero: "Male, inoj foriros, kaj oni baldaŭ forgesos ilin ...")

Kvin tagoj post la okazaĵoj, Tina posttagmese sidis antaŭ la pordo kiam mi revenis. Ni kisiĝis. Tina: "Dum kiom da tempo ŝi restos?" Mi: "Ĉu Anja?" Tina: "Ŝi detruos mian rilaton!" Jes, mi tion povas imagi al mi: Anja kaj Katarina kiu okupas la liton, dum Tina dormas sur la sofo.

Mi amoris kun Tina. Ŝi: "Vi ne amoris dum semajno, ĉu?" Mi: "Prave." Ŝi: "Ankaŭ mi ne. Katarina la tutan tagon, kaj la tutan nokton, havas siajn manojn ĉirkaŭ kompatinda Anja." Ĉu mi deziris aŭdi tion? Jes, ŝajne plaĉis al mi. Ni refoje amoris. Tina: "Mi nun deziras viziti grupseksaĵon." Mi: "Ĉu nun, post la amorado? Ĉu ne plaĉis al vi?" Ŝi: "Plaĉis, plaĉegis." Mi: "Kaj vi ankoraŭ deziras grupseksaĵon, ĉu?" Ŝi: "Jese. Ĉu vi akompanos min?" Mi: "Hodiaŭ ne." Ŝi: "Domaĝe." Mi: "Iru vi, mi ne detenas vin." Ŝi: "Mi ne iros sola. Mi deziris iri kun vi." Mi: "Kial vi ne diris antaŭ la amorado? Ni irus kune." Ŝi: "Ni ne amoris dum semajno, jen kial." Ni amoris trian fojon. K.t.p.

Nun feliĉe revenis Renata. Posttagmeze, kiam mi revenis, Tina kaj Renata sidis en la kuirejo, babilante.

Faste

Jana revenis al Flavio. Ŝi preparis kukon, aŭ trovis ĝin vendeje, mi ne scias. Karotan kukon, bongustan. Mi demandis al Jana: "Kial ne manĝas vi?" Jana, kompreninte, kapneis. Flavio klarigis: "Jana nun praktikas faston." Jana serioze kapjesis. Mi: "Ĉu vi tute ne manĝas?" Flavio: "Ne estas ramadano, estas ortodoksa fasto: nek kukon nek viandon ŝi manĝas, sed legumojn kaj foje fiŝon." Evidente tio okazis antaŭ kelkaj semajnoj. Poste Flavio interrete montris al mi bildojn pri Antaŭfasta Mardo kaj la karnavalo de Nov-Orleano. Jen inoj brilumas al si la mamojn ricevante ĉenojn da perloj. Flavio: "Rigardu. Jen belulino, kia duopo da sonigiloj!" Mi: "Ĉu poste ŝi manĝas legumojn kaj fiŝon?"

Nu, kie komenciĝi? Bone, dum la pasintaj semajnoj mi multe parolis kun Anja, kun Mandy kaj fine ankaŭ kun Maŭra. Kiel resisti al tiaj inoj? Anja denove insistis pri tio ke mi unue kunprenu Maŭran al la restoracio de Antonio. ("Poste vi venu ĉi-tien!" Mi: "Kaj vi, ĉu ĉeestos vi?" Anja: "Mi iros al Katarina, aŭ en la vendejon, ne tiom da tempo vi bezonos ...")

Antonio suspekteme rigardis Maŭran, verŝajne li ne tuj rekonis ŝin. Tutcerte, dum la fifama vespero, li rigardadis Mandy-n, kiel antaŭ kristnasko, kiam ĉeestis mi. Unuafoje mi parolis duope kun Maŭra, kun Antonio irante tien kaj reen. Fine li rekonis Maŭran, sed li diris nenion. Li laŭte kriegis al aliaj gegastoj kaj iris en la kuirejon, kaj Nataŝa anstataŭigis lin. Ŝi ripoĉe rigardis min. Mi sentis la deziron peti pardonon (kaj al Maŭra kaj al Nataŝa). Ni finmanĝis, poste pagis kaj rapide suprenigis la ŝtuparon al la libereco de la Placo.

Maŭra: "Mi estas malsata." Ĉu ankoraŭ post la viandaĵoj de Antonio? Verŝajne ne multe ŝi manĝis. Ni preparis picon kaj trinkis vinon, poste, gaje gesataj, iris en la dormoĉambron. Ni senvestiĝis, Maŭra kuŝiĝis sur la lito, surventre, ŝi ankoraŭ portis leĝerkoloran T-ĉemizon. Mi: "Belan postaĵon havas vi." Ŝi duone turniĝis. Mi permane serĉis ŝian pubon, kaj ŝi permesis al mi la tuŝadon. Mi rigardis ŝian interfermuraĵon (hara linio, cetere razita). Fine mi deziris leki ŝin, sed ŝi mane kaŝis al si la pubon. Mi: "Bone, kaj vian belan T-ĉemizon, ĉu mi helpu al vi?" Ŝi sidiĝis, kaj la mamoj aperis de malantaŭ la ŝtofo. Ŝi: "Atendu, al mi la pintoj estas inversitaj ..." Ŝi pinĉe karesis al si la brustaĵojn, kaj fine videblis la cicoj. Ŝi ne permesis al mi tuŝi la pintojn de ŝiaj mamoj.

Mi metis al mi la ilon kontraŭ ŝian pubon. Dum momento mi rigardis la kapon kiu hezitis inter ŝiaj lipoj. Maŭra: "Venu." Mi penetris ŝin, poste moviĝis, moviĝadis. Ŝi: "He, atendu!" Mi: "Kio estas?" Ŝi: "Mi unue devas viziti la necesejon." Mi: "Bone, mi akompanos vin." Maŭra: "Dankon, sed mi scias kie estas via necesejo."

Ŝi stariĝis, kaj eliris la pordon de la dormoĉambro, nuda. Jen surpriza krio, kaj la voĉo de Anja, laŭte: "Ĉiesulino!"

Inaĵe

Anja denove vizitis Katarinan. Verŝajne ĉeestis ankaŭ Tina. Tutcerte la inoj tripope enlitiĝis. Sendube ili poste surhavigis endomajn robojn, trinkas ruĝan vinon kaj parolis pri inaĵoj. Ĉu Tina kaj Katarina kune ĝuigis Anjan? Ĉu Tina karese pinĉis al ŝi la mamojn dum Katarina lekis al ŝi la pubaĵojn?

Mi parolis kun Mandy. Ŝi gaje kisis min. Mandy: "Ni repagos al vi". Mi: "Kiel?" Ŝi: "Enlite, kion vi pensas." Mi: "Mandy, mi pensis tion ke tio estas pasintaĵo." Ŝi: "Certe. Ne ĉeestos mi. Enlitiĝos kun vi Maŭra." Mi: "Kaj Maŭra, kion pensas?" Mandy: "Estas la ideo de Maŭra." Mi restis silenta. Mandy: "Se tion vi deziras, vi nun povas doni al vi la monon. Sed tiakaze mi ne povas pagi mian lumonon." Mi: "Tion mi scias."

Kun Mandy mi vizitis la naturistan banadon. (Anja ne deziras kunveni. Verŝajne ŝi timas la ĉeeston de Ĝoni la Vakero. Anja: "Mi ne deziras malŝirmi la traboraĵon al la kloraĵo de la basena akvo.") Ĉeestis Franka kaj Ivano. Mi ne vidis ilin dum kelkaj semajnoj. Estis amuze observi kun kiom da malvarmeco Mandy respondis al la invitoj de Ivano. Mi ankoraŭ ne scias ekzakte kio okazis inter ili. Franka ridetis al mi, kiel ĉiam, kaj mi tuj sentis fortan altiriĝon. Ĉu Franka fine plaĉas al mi? Mi parolis kun Ivano. Li altigis al si la ŝultrojn. Ivano probis gajni alian ulinon, grandmamulino kun mallonga hararo. Fine ŝi plonĝis kaj reaperis je la alia flanko de la baseno.

Poste mi akompanis Frankan kaj Ivanon. (Mandy: "Vi iru. Kion mi diru al Maŭra?" Mi: "Mi ankoraŭ ne scias.") Ivano ne sukcesis kunvenigi la grandmamulinon, kiu demonstre kisis lin sur ambaŭ vangoj kaj foriris. Sur la trotuaro ni vidis tri vualulinojn. (Franka: "Dum tia malvarmeco oni komprenas kial ili portas vualon." Ivano: "Ne tial ili portas vualon.")

Ni duŝadis, poste mi kun Franka iris al la dua-etaĝa gastoĉambro. Ni demetis la tukojn kaj kuŝiĝis sur la lito. Franka suĉis min dum mi fingre karesis al ŝi la pubon. Ni sesdeknaŭis: mi lekis al ŝi la lipojn dum mi lude fingrumis al ŝi la du truetojn. Ni amoris, misiista pozicio, kaj mi rigardis en ŝiajn malhelajn okulojn dum ni orgasmis. Ni kisiĝis kaj karesiĝis kaj poste amoris duan fojon. Franka: "Ĉu lastatempe fortimigis vin anusa sekso?" Mi kapneis. Ŝi metis lubrikaĵon sur siaj fingroj, poste preparis al si la malantaŭan truon. Jen fine Franka en hundina pozicio. Malrapide mi premis la ilon en la striktan truon.

Mi rakontis al Anja pri la propono de Mandy kaj Maŭra. Anja: "Bone, kial ne?" Mi: "Ĉu? Vi pensas ke mi devus enlitiĝi kun Maŭra, ĉu?" Anja: "Jes, kial ne?" Mi: "Kial? Mi pensis tion ke vi tuj malaprobu la aferon." Anja: "Nu, mi pensas ke vi unue devas reporti tiun Maŭran al la restoracio de Antonio." Mi: "He, mi ne deziras humiligi ŝin." Anja: "Kial ne? Cetere, ŝi deziras manĝi ĉe Antonio, ĉu ne?"