Solule

Renata fine foriris, kampadejen. ("Kial ne venas vi?" Mi: "Certe, mi preferus la universalan kongreson." Ŝi: "Kial, do, vi ne iru al Bjalistoko?" Mi: "Ĉar, post kelkaj tagoj, ankaŭ mi malgraŭ ĉio vizitetos la kampadejon. Cetere, kial vi kunportas tiom da vestaĵoj al naturista kampadejo?" Ŝi: "He, ne estas vestaĵoj". Ktp.)

Bone. Renata forlasis min, kun Franka. Kio estas en la valizo? (Mi ne scias.) Fine, mi estas sola, solule. Poste venis Flavio, kun Jana. (Konsentite, mi unue telefonis lin, kontrolonte ĉu li planas fuĝi kun Renata. Bone, evidente ke ne.) Jana nudbruste sunumis sur la teraso. Flavio: "He, jen fine, mia Skinza kesto! Nu, kion vi pensas?" Mi: "La unua serio estas genia, la dua male." Li altigis al si la ŝultrojn.

Flavio: "Ĉu Renata jam iris al la naturista kampadejo?" Mi: "Jese. Kun Franka." Li: "Du inoj, solaj en nudistejo ..." Mi: "Bone, kial ne iros ankaŭ vi se tion vin ekscitas?" Li: "Jes. Verŝajne jam morgaŭ. Jana povas resti ĉe vi, ĉu ne?" Jana, tutcerte ne kompreninte, laŭte ekridis.

Mi oleumis al Jana la dorson. Poste ŝi oleumis al si la mamojn kaj la ventron. Ŝi portis nigran kalsoneton kun oraĵoj. Fine ekestis kverelo. Jana, survoje al la necesejo, deziris surmeti ĉemizon. Flavio, metante manon sur la ĉemizo: "He, kial vi bezonas revestiĝi antaŭ ol iri tra la loĝejo? Tie ne estas persono." Jana: "Donu!" Flavio eksidis sur la ĉemizo. Jana parolis ruslingve. Flavio respondis (surprizis min kiom da rusaj vortoj li scipovas.) Jana fine, furioze, prenis mian manon kaj tiris min tra la salono. Ŝi ŝlose fermis la pordon de la banĉambro. Mi revenis al Flavio. Post kelkaj minutoj Jana reaperis, en la endoma robo de Renata. Evidente ke ŝi ne kunportis tiun al la naturista kampadejo.

Flavio malaperis, verŝajne al la necesejo ankaŭ li. Mi redonis al Jana la ĉemizon. Ridete ŝi kisis al mi ambaŭ vangojn, russtile, poste demetis la endoman robon antaŭ ol surmeti la ĉemizon. Kiam revenis Flavio, li platmane frapetis al Jana la postaĵon, amikeme. Poste denove kverelo, ruslingve, fine ili foriris.

Rumi

Semajnfine, antaŭ du semajnoj, vizitis nin denove Rumi la bulgarino kaj Udo la germano. Dimanĉe ni nude matenmanĝis sur la teraso, poste ili iris for, al la kampadejo. Post kelkaj tagoj ankaŭ ni iros tien. Almenaŭ Renata iros kampadejen. Eble ankaŭ Flavio pasigos tie la someron. ("La interreta kompanio fine limigis al mi la konton. Mi nur ne komprenas tion kial ne pli frue. Tial mi, jen, kial ne?").

Denove Rumi demandadis al mi pri plaĝretpilko. Doloras al mi la genuo. Mi montris al mia dekstra genuo. Rumi, verŝajne komprenante, leĝere tuŝetis al mi la genuon. Ĉu la genuo tuj saniĝis, pro la ĉeesto de Rumi? Ne, ĝi ankoraŭ doloras al mi. Ĉi-jare Rumi ne havas cicajn traboraĵojn. Mi deziris demandi al ŝi pri tio kial ne plu. Unue ŝi ne komprenis tion kial mi montris al ŝiaj mamoj. Fine mi tuŝetis al ŝi la umbilikan traboraĵon, poste denove montris al ŝiaj mamoj. Ŝi ekridis, poste longe klarigis, verŝajne en la bulgara, kiun mi ne komprenas.

Mi forte deziris tuŝi al Rumi la mamojn. Ŝi rapide kapneis, kaj mi haltis al mi la manojn. Ŝi surprizite rigardis min. Nur poste mi ekmemoris tion ke bulgaroj alimaniere kapjesas kaj kapneas.

Skinze

Renata tondis al si la ungojn de siaj piedfingroj dum ni rigardis epizodon de "Haŭtoj" de dvd-kesto kiun ŝi trovis ĉe Flavio. Renata: "Vi ne povas diri Haŭtoj." Mi: "Kial ne? Ni jam vidis iom da haŭto, ĉu ne." Ŝi: "Skinzo estas sigareda paperaĵo, slangaĵo." Mi: "Oni ne povas serioze nomi serion Sigareda Paperaĵo!" Ŝi: "Ĝuste. Simple diru Skinzo."

Renata: "Ĉu plaĉas al vi Anĝi?" Mi: "Kiu estas?" Ŝi: "La kimra instruistino pri psikologio." Mi: "Belaj mamoj." Renata: "Ŝi tutcerte havas pli ol tridek jarojn." Mi: "Malgraŭ tio ŝi plaĉas al Krizo." (Toneo kaj Krizo jam dum la dua epizodo ekvidis la instruistinon nuda en la vestejo.) Ŝi: "Kaj Kaela, ĉu?" Mi: "Mikalela, ĉu? Ĉu la koramikino de Toneo? Nu ..." (Bone, etaj mamoj, Toneo nomas ŝin Cic, beleta postaĵo kaj allogaj koksoj). "Eble mi preferus Kasinjon ..." Renata: "Ĉu Kasinjo, la frenezulino? Kial ne Enjo?" Mi: "Ĉu Enjo? Kiu estas?" Ŝi: "La fratineto de Toneo." Mi: "Ŝi estas tro juna, ĉu ne? Kaj vi, kiu? Ĉu Toneo?"

Renata: "Ne, Toneo enlitigas ĉiujn. Ne min." (Renata kompreneble ne estas parto de "ĉiuj"). Mi: "He, Sidĉo, ĉu?" Ŝi: "La virgulo, ĉu? Nu, eble mi helpus al li." Mi: "Li memorigas vin pri Golo, ĉu ne? He, Renata, serioze ..." Ŝi: "Bone, vi deziras enlitigi Sonjon, ĉu ne? Kial mi ne enlitigus Golon?" Mi: "Neniu enlitigas Golon." Renata: "Mi ne estas neniu, memoru."

Mi: "Amuza serio." Renata: "Laŭ Flavio la dua serio estas malpli amuza." Malgraŭ tio mi esperas ke Kasinjo aperos ankaŭ en la dua serio. Renata: "He, ŝi prisorĉis vin per sia granda rideto."

Boksade

Renata kuŝis sur la teraso, surventre, nuda. Fine varma tago, sunplena. Renata legis libron, dum mi rigardis al ŝi la postaĵon. Mi duŝadis, poste revenis sur la terason, nuda. Renata stariĝis: "He, vestiĝu." Mi: "Kial?" Renata: "Venos Flavio." Ŝi surmetis kalsoneton, poste T-ĉemizon. Ankaŭ mi revestiĝis.

Kun Renata kaj Flavio ni televidile rigardis boksadon. La uloj boksadis nudbrustaj, dum la inoj portis fortikan mamzonon kaj supraĵon, jen sunbronzita norvegino, eleganta, kaj pala usonanino, tatuita. Flavio: "He, kial tiom da vestaĵoj?" Renata: "Vi revu!"

Flavio, poste al mi: "Mi parolis kun Mandy." Mi: "Nu, ĉu?" Li: "Mi pensas tion ke vi mankas al ŝi, malgraŭ ĉio." Mi: "Tion mi ne kredas. Cetere, ne mankas al mi ŝi." Flavio: "Ĉesu tion." Mi: "Veras. Vere. Antaŭ kelkaj tagoj mi revidis Maŭran." Flavio: "Ĉu la fifama ulino? Nu, ĉu?" Mi: "Ni mallonge salutis unu la alian, poste pluiris." Flavio: "Jen bona signo, kompreneble." Mi: "Ĉu vere?"

Mi pensis, pensas, pensadis, pri Maŭra, pri la inversitaj cicoj, pri ŝia dorso antaŭ la pordo de la dormoĉambro, pri la mallonga saluto en la Komerca Centro.

Poste Flavio lude boksadis kun Renata. Renata: "He, ne frapu al mi la mamojn." Flavio: "Mi ne forte frapas." Renata: "Ĉesu! Ne la mamojn!" Flavio momente paŭzis: "Unuan rondon!" Li demetis al si la ĉemizon. Renata: "Honeste, kion vi faras?" Flavio: "Nun vi." Ŝi: "Kion?" Li: "For la T-ĉemizon. Jen la sonorilo!" Renata: "Forgesu tion. Vi estas kruda." Flavio. "Ĉu mi?"

Post la foriro de Flavio Renata senvestiĝis kaj iris tien kaj reen, nuda, eĉ sur la terason. Ŝi nun frizis al si la puban haron, mohoka stilo. Fine ŝi sidiĝis en la sofo, rigardante televidon, kun gamboj krucitaj.

Pluire

Kun Renata mi iris trans la Placo. Ni pasis preter maljunulo, kiu sidas sur benko. Renata: "He, tiu ulo rigardaĉas al mi la postaĵon." Mi rigardis la ulon. Li portis nigrajn sunŝirmilojn kaj blankan bastonon. Evidente ke li estas blinda. Antaŭ kelkaj semajnoj ulaĉo vere rigardadis la postaĵon de Renata, eĉ defore fotadis ĝin. Li malaperis en la Komercan Centron antaŭ ol Renata sukcesis mortbati lin. Tial ŝi nun dum kelke da tempo zorge atentas la rigardojn de viroj.

Poste Renata montris al mi bildon pri statueto kiun trovis arkeologistoj, farita en Ŝelklingen antaŭ tridek kvin mil jaroj kaj retrovita en Germanio antaŭ kelkaj tagoj. La statueto bildigas virinon, senkapa, senpieda, senbraka, kun grandaj mamoj kaj pubaj lipoj klare videblaj. (Alian tagon Ĝoni la Vakero montris al mi kelkajn vipornajn filmetojn. Ŝajne ne multe ŝanĝiĝis dum la pasintaj tridek kvin mil jaroj.)

Ĵaŭdon, nun jam antaŭ kelkaj semajnoj, mi kun Renata lastan fojon partoprenis la naturistan banadon, en la baseno de la Altlernejo. Aperis ankaŭ Tina kun Ĝoni la Vakero. Ĝoni komentis pri la pubaj haroj de Renata kaj tenis la manoj kvazaŭ li fotus ŝin. Renata ekfurioziĝis kaj puŝis Ĝonin en la basenon. Ĉi-ĉio okazis du tagojn post la okazaĵo sur la Placo. Ĝoni: "He, mia fotilo sekiĝas!" Aŭdinte tiun vorton kelkaj inoj ekis iom da malpaco, ĉar al naturistoj ĝenerale ne plaĉas fotiloj. Poste maljunulo plendis al mi pri tio ke ĉiam ekestas bruado kiam ĉeestas mi, kaj pri tio ke min akompanas jen unu jen alia ulino, foje eĉ du samtempe. (Laŭ Renata tiu viro estas la prezidanto de la loka klubo naturista.) Fine li esperis tion ke mi estonte ne vizitu la banadon. Bone, al mi tio ne estos problemo. Cetere, tiu estis la lasta kunveno antaŭ la somero kaj, verdire, mi tediĝis de tia nudumado.

Post la rimarkoj de Ĝoni mi pensis tion ke Renata tuj razu al si la pubon. Sed tio ne okazis. Post la triopo kun Franka, mi preskaŭ ĉiun fojon lekas al Renata la pubon, malgraŭ la haroj. Ni eĉ foje sesdeknaŭis, sed Renata tiel forte premas al si la subventron kontraŭ mian vizaĝon ke mi preskaŭ sufokiĝas. Mi preferas leki ŝin kiam ŝi kuŝas surdorse. La haroj bele prezentas ŝiajn korpajn bonodorojn.

Mi revidis Maŭran, hazarde, mallonge, en la tria etaĝo de la Komerca Centro. Ŝi diris: "Saluton", poste mallevis al si la rigardon kaj pluiris. Mi turniĝis. Ŝi estis kun amikino, eble tial ŝi simple pluiris. La amikino duone turniĝis, kaj dum momento ŝi rigardis min. Mi nur rigardis Maŭran.

Dum la lastaj monatoj mi ne serĉis Maŭran, ne eĉ Mandy-n. Nur unufoje mi vizitis la Studantan domon, dum la paskaj tagoj, esperante ke mi ne trovu Maŭran kaj Mandy-n. Mi ne vidis ilin. Estis la silentaj tagoj kaj laŭta muziko, en la tria etaĝo, aŭ eble en la dua, malhelharulino malrapide senvestiĝis laŭ la ritmoj de la muziko, Fine ŝi portis etan kalsoneton. Mi trinkis botelaron da biero kaj dormiĝis en la lito de studantino pri la greka lingvo, maldikulino. Mi palpis al ŝi la mametojn, ŝi serĉis mian ilon, ni ambaŭ estis ebriegaj kaj ne amoris.

Triope

Kiam mi revenis, Renata aperis en endoma robo, kun malseka hararo kaj varma vizaĝo: "Saluton, karulo. Franka ankoraŭ estas en la saŭno." Ĉu Franka? Antaŭe Renata neniam kunportis Frankan, tutcerte pro evidentaj kialoj. Nun Franka verŝajne ĉion rakontis al Renata. Ĉu vere ĉion?

Post kelkaj minutoj aperis ankaŭ Franka, kun blanka bantuko ĉirkaŭ la koksoj, nudbrusta. Renata: "Jen robo!" Franka turniĝis, demetis la tukon. Rigardinte ŝian postaĵon, mi devis turniĝi. (Ĉu Franka vere ĉion rakontis?) Kiam mi returniĝis, Franka jam surmetis la endoman robon. Ni ĉirkaŭbrakiĝis.

Ni gustumis oŭzon, greka drinkaĵo de Lesbo, insulo kiun vizitis Franka. (Ĉu kun Ivano? Interese ke la insulo nomiĝas tiel, kaj ke Franka vizitis ĝin.)

Poste mi sidis en la sofo, dum la du inoj suĉis min, unue nur Franka, dum Renata duone ridanta alrigardis. Fine ankaŭ Renata genuiĝis apud la sofo kaj enbuŝigis min. Ili suĉis min, jen Franka, jen Renata, ope. Ili faris malsame, la lipoj de Renata ĉiam strikte glitis laŭ la stango, dum Franka unue, buŝo duone malfermita, englutis la ilon, nur poste ekuzis la lipojn. Dum iom da tempo (ĉu kelkaj minutoj, ĉu horoj?) Renata sola okupiĝis kun mi, dum Franka kuireje parolis telefone (ĉu kun Ivano, aŭ kun alia ulo aŭ kun ulino?). Mi retenis min, ĉar mi volas ĝui en la ĉeesto de ambaŭ. Poste Renata vizitis la necesejon. Kiam mi rigardis Renatan reveni, nuda, bela, mi fine orgasmis en la buŝon de Franka.

Poste ni enlitiĝis. Mi supozas tion ke Franka kaj Renata jam enlitiĝis, antaŭ la saŭna vizito. Renata: "Kaj vi, neniajn anusaĵojn ..." (Bone, Franka ĉion rakontis). Unue Franka lekis al Renata la interfemuraĵon dum mi karesis la ŝi la mamojn. Poste Franka invitis min al la pubo de Renata, kaj je mia surprizo Renata nur etete hezitis antaŭ mia lango. Fine mi lekadis la pubon de Renata. Bone, se mi daŭre faru tiel, mi preferus tion ke ŝi denove razu al si la pubaĵon.

Franka tranoktis nialite. Kiam mi ekdormis Renata kuŝis inter ni, kiam mi vekiĝis mi kuŝis apud Franka. Ni dormeme karesiĝis, dum Renata dormis ankoraŭ. Poste ni matenmanĝis.

La antaŭan tagon, antaŭ la triopaĵo, mi vizitis Sonjon. Sonjo opinias ke mi verku taglibron. (Tiel mi jam faras, sed tion mi ne diras al Sonjo.) Laŭ Sonjo tio havigas al mi terapian efikon. Ĉu vere? (Bone, almenaŭ prefereblas al terapia eŭritmio.) Eble Sonjo pravas. Jen. Fine mi skribu pli ofte.

Kunikle

Kun Renata kaj Sonjo ni ĉeestis prezenton de eŭritmia danco. (Sonjo, ĉiame: "Ne estas danco. Estas eŭritmio.") Laŭ Sonjo tio estos al mi terapio. Renata: "Ĉu eŭritmio?" Sonjo: "Vi konas, ĉu?" Renata: "Jese. Mi vizitadis valdorfan lernejon." Mi: "Ĉu ankaŭ Adriana?" Ŝi: "Ankaŭ Adriana." Mi: "Vere, mi pensis ke Valdorfo estas hotelo." Renata: "Valdorfa lernejo ne estas hotelo." Sonjo ekridis: "Venu ambaŭ!"

Post la prezento ni iris hejmen. Mi: "Kion do vi pensas pri eŭritmia danco?" Renata altigis al si la ŝultrojn. Ni amoris. Renata nun denove razis al si la akselojn. Inter ŝiaj femuroj tamen ankoraŭ libere kreskas la haretoj. (Renata: "Tiretu al mi la pubajn harojn." Mi: "Tiel, ĉu?" Ŝi: "Jese. Daŭrigu, bonvole!" Mi pinĉe tiretis al ŝi la harojn, jen sur la pubo, jen laŭ la lipoj. Fine, post kelkaj minutoj, ŝi ĝeme orgasmis. Ĉi tial ŝi ne plu razas al si la interfemuraĵon?)

Kiam Renata revenis, Tina ankoraŭ ĉeestis. (Poste, kiam Anja reiris al sia patrino, Tina ankoraŭ restis unu tagon, la tagon de la venĝo, poste reiris al Katarina.) Renata: "Jen, mi forestis dum kelkaj tagoj, kaj vi jam turnaĉas al mondon." Mi: "He, Renata, vi forestis dum pli ol duona jaro ..." Renata: "Ne pri tio mi parolas. Antaŭ kelkaj tagoj mi telefone parolis kun Anja. Tiam vi ankoraŭ feliĉe kunvivis." Poste ni amoris. (Tina proponis triopaĵon, sed tio laŭ Renata al ŝi nun estus troe. Tina: "Bone, mi enlitigos mian kuniklon." Renata: "Ĉu kuniklo?") Ĉu Renata ne amoris dum pli ol duona jaro? Verŝajne. Mi rigardis ŝiajn akselojn: "He, plaĉas al mi." Ŝi: "Mi vojaĝis dum tri tagoj. Mi forrazos morgaŭ." Laŭ mi ne tiom kreskas inaj haroj dum tri tagoj. Tutcerte ŝi ne razis al si la akselojn dum pli ol semajno.

La venontan tagon ni triope enlitiĝis, kun Renata kaj Tina. Jen kompreneble ne la unuan fojon. Mi lekis al Tina la pubon dum Renata suĉis min. Poste Tina rajdis min dum mi kisiĝis kun Renata.

Tina reiris al Katarina. Tina: "He, kial ŝi ne eĉ telefonis al mi?" (Katarina sendis nuran tekstmesaĝon pri tio ke Anja foriris. Tial Tina, venĝeme, restis ankoraŭ unu tagon. Sed kiam Renata, tiun tagon, invitis ŝin al nia lito, Tina preferis la kompanion de sia kuniklo.)

Ĉe Antonio mi kun Flavio trotuare trinkis kafon dum ni rigardis la inojn. Antonio ankoraŭ iom ĉagreneme rigardis min. Li paroladis pri sia nova projekto: mezaĝa restoracio en la apuda domo. Mi: "Ĉu sen la junularo?" Antonio: "Ĉu? Mezaĝo! 13-a jarcento!" Flavio: Nu, tio estas la Mezepoko, ne la Mezaĝo ... " Antonio: "He, vi intence miskomrenas!"

Antaŭe, sur la Placo mi parolis kun Antonia, la tatuaĵulino. Antonia amuzeme rigardis min: "Anja forlasis vin, ĉu?" Mi: "Ne por ĉiam, bedaŭrinde ..." Ŝi verŝajne ne komprenis, tial etete ŝanĝis la temon: "Tre plaĉas al mi la tatuaĵo de Anja. Tre malgranda, tamen. Cetere, ĉu vi aŭdis? Mi havas novan tatuaĵon!" Ŝi duone turniĝis kaj fingre montris al mi lokon je la maldekstra pugo. Bela postaĵo, sufiĉe karnoplena. Mi ŝatus vidi ĝin, ne la tatuaĵon. Mi: "Ĉu mikimusaĵo?" Ŝi: "Ne, ne estas mikimusaĵo ..."

Peke

Laŭ mi, ni faris unusolan eraron, tamen grandan. Ni tro longe okupiĝis pri la manĝado de pico, multe tro longe. Maŭra estis malsata, jen unue, laŭ mi, bona signo. Sed Anja ne forestis longtempe ("ne tiom da tempo vi bezonas"). Laŭ Anja ni eĉ faris gravan pekon, kaj jen ŝi verŝajne pravas: ni amoris en nia lito, en la lito de Anja kaj mi, kaj ne, kiel promesite, en la lito de la gastoĉambro. Bone, mi iel-tiel komprenas ŝian ĉagrenon.

Anja, post la rapida foriro de Maŭra: "Ĝuiĝe, ĉu?" Mi: "Kion?" Anja: "Profundan orgasmon, ĉu?" Mi: "He, mi tute ne orgasmis." Ŝi: "Ĉu ne orgasmis? Vi eĉ ne penetris ŝin, ĉu? Ĉu ŝi tion ne deziris, via amantino?" Mi: "Nu, mi penetris ŝin, jese, sed ne orgasmis ..." Anja: "He, lasu la detalojn, bonvole!"

(Kiu demandas pri detaloj? Detalojn mi memoras, kompreneble: la belan postaĵon de Maŭra, la inversajn cicojn, mian ilon kontraŭ la lipoj de ŝia pubo, la dorson kaj la postaĵon de Maŭra kiam ŝi malfermis la pordon, la krieton de Maŭra, la voĉon de Anja, Maŭran kiu rapide serĉis kaj retrovis la plejmulton de siaj vestaĵoj, Anja kiu furioze kriadaĉis, kriaĉadis, Maŭran kiu apenaŭ vestita forkuris tra la pordo, la postan silenton. Sed mi ankoraŭ ne rakontis tion al Anja.)

Anja: "Bone, vi penetris vian amantinon. Kial ŝi tuj fuĝis el la dormoĉambro?" Mi. "Ŝi ne fuĝis. Ŝi devis viziti la necesejon." Anja: "He, ŝi tute ne vizitis la necesejon!" Mi. "Honeste, Anja, mi pensas ke vi iel-tiel baris al ŝi la vojon!" Ŝi: "Nu, kulpas mi, ĉu? Certe, estas mia kulpo, jen diru!"

Anja foriris. Mi suponis tion ke ŝi iras al Tina kaj Katarina.

La venontan tagon mi iris al la Studanta domo, parolonte kun Mandy kaj Maŭra. Mandy: "Kial vi tion faraĉis?" Mi: "Ĉu mi? Ĉio estsis bone ĝis la alveno de Anja." Mandy: "Ĝuste. Kaj ne diru al mi ke Anjan vi ne konas." Mi: "Kie estas Maŭra?" Mandy: "Ŝi ne estas ĉi tie." Mi: "Kiam revenos?" Mandy: "Ne scias. Ŝi ne loĝas ĉi tie. Maŭra loĝas ĉe siaj gepatroj. Mi ne pensas ke ŝi deziras paroli kun vi." Mi: "Kial ne?" Mandy: "Ĉu kial ne? Nu, eble vi rememoras se vi enŝaltos al vi vian cerban ĉelon. Ho, Maŭra, kompatinda kaj naiva senkulpulino ... kaj vi tiel traktaĉas ŝin!" Mi: "Aŭskultu, Maŭra ne estis virgulino, se tion vi intencas diri." Mandy: "He, ne parolu al mi pri la virgineco de miaj amikinoj!"

Mi iris al Franka, dezirante ŝian postaĵon. Ivano malfermis la pordon: "Saluton. Mi tuj diru al vi ke mi ne pensas tion ke Franka deziras paroli kun vi." Male, Franka deziris paroli kun mi. Sed ŝi ne permesis al mi la vojon al ŝia lito, kaj certe ne al ŝia postaĵo. Ŝi kompreneble jam parolis kun Anja. Mi fuĝis al Flavio. (Flavio: "He, la inoj, ili baldaŭ revenos. Ili neniam forgesos, sed ili ĉiam revenos. Trankviliĝu ..." Ĝoni la vakero: "Male, inoj foriros, kaj oni baldaŭ forgesos ilin ...")

Kvin tagoj post la okazaĵoj, Tina posttagmese sidis antaŭ la pordo kiam mi revenis. Ni kisiĝis. Tina: "Dum kiom da tempo ŝi restos?" Mi: "Ĉu Anja?" Tina: "Ŝi detruos mian rilaton!" Jes, mi tion povas imagi al mi: Anja kaj Katarina kiu okupas la liton, dum Tina dormas sur la sofo.

Mi amoris kun Tina. Ŝi: "Vi ne amoris dum semajno, ĉu?" Mi: "Prave." Ŝi: "Ankaŭ mi ne. Katarina la tutan tagon, kaj la tutan nokton, havas siajn manojn ĉirkaŭ kompatinda Anja." Ĉu mi deziris aŭdi tion? Jes, ŝajne plaĉis al mi. Ni refoje amoris. Tina: "Mi nun deziras viziti grupseksaĵon." Mi: "Ĉu nun, post la amorado? Ĉu ne plaĉis al vi?" Ŝi: "Plaĉis, plaĉegis." Mi: "Kaj vi ankoraŭ deziras grupseksaĵon, ĉu?" Ŝi: "Jese. Ĉu vi akompanos min?" Mi: "Hodiaŭ ne." Ŝi: "Domaĝe." Mi: "Iru vi, mi ne detenas vin." Ŝi: "Mi ne iros sola. Mi deziris iri kun vi." Mi: "Kial vi ne diris antaŭ la amorado? Ni irus kune." Ŝi: "Ni ne amoris dum semajno, jen kial." Ni amoris trian fojon. K.t.p.

Nun feliĉe revenis Renata. Posttagmeze, kiam mi revenis, Tina kaj Renata sidis en la kuirejo, babilante.