Manko

Sabate mi iris al Antonio. Mi deziris vidi Nataŝan, eble hazarde paroli iomete kun ŝi. La vizito kun Adriana revekis al mi la mankon. Nu, Nataŝa ne ĉeestis. Mi trinkis kafon, dum Antonio demandis pri Anja.

Kiam mi venis hejmen, mi trovis Nataŝan en la sofo, antaŭ la televidilo. Nun kio? Ŝi: "Renata enlasis min."

Nataŝa stargiĝis, ankoraŭ senpene, kaj ni kisiĝis je ambaŭ vangoj. Mi sentis la ventron de Nataŝa. Ŝi prenis mian manon kaj glitigis ĝin laŭ la streĉa haŭto, sub la ĉemizon. Mi: "Nataŝa, vi mankas al mi." Ŝi: "Mi scias. Venu!"

Ni iris en la dormoĉambron. Nataŝa demetis la ĉemizon kaj mi helpe dehakis al ŝi la mamzonon. Ŝiaj mamoj estas pli grandaj ol kutime. Nudaj ni kuŝigis sub la kovrilon. Ni kisiĝis, mi karesis al ŝi la mamojn kaj kun singardaj fingroj mi serĉis ŝian subventron. Laŭ Nataŝa miaj fingroj estas bonvenaj kaj ne necesas tia singardeco.

Nataŝa flankenŝovis la kovrilon kaj komencis suĉi min. Tre plaĉas al mi la buŝo de Nataŝa. Kiam la orgasmo estis prokcima, ŝi forigis la lipojn kaj perfingre finigis min. Poste ŝi diris: "Jen al vi!" Ŝi kuŝigis surdorse kaj disigis al si la femurojn. Mi hezite prokcimigis min al ŝia pubo, fremda antaŭ la alteco de la ventro. La lipoj estis malfermaj, ŝajne pro ekscitiĝo, ne pro la gravedeco.

Mi lekis Nataŝan dum mi gustumis ŝiajn intimaĵojn. Nataŝa pinĉis al si la mampintojn kaj fine orgasmis kun feliĉa ĝemo. Poste ŝi suĉis min denove. Kiam prokcimiĝis la fino, ŝi daŭrigis la buŝumadon, kaj mi orgasmis inter siajn lipojn.

Nataŝa iris en la banĉambron, kaj mi trovis Renatan en la sofo, antaŭ la televidilo. Ŝi demandeme rigardis min.

Dufoje

Kial tiaj ulinoj ne vizitas nin mezsomere? Kelkaj tagoj antaŭ la forveturo de Adriana, ni promenetis laŭ la konataj lokoj de la urbo, ŝia korpo kaŝita sub varmigaj survestoj, kiujn ŝi apenaŭ demetis kiam ni restadis ĉe Antonio.

Ĉe Antonio mi paroletis kun Nataŝa. Ŝi rigardis la bluan hararon de Adriana, dum Adriana ŝajne admiris la gravedan ventron de Nataŝa. (Vere mankas al mi la renkontroj kun Nataŝa.)

Antaŭ la "reveno" de Renata, mi eĉ dufoje orgasmiĝis pensante pri la mamoj de Adriana, kiujn mi ekvidis en la banĉambro. Poste mi revidis ilin dufoje, ambaŭfoje en la banĉambro.

La unuan fojon la du ulinoj pasigis du horojn en la bankuvo, nacilingvumade, nekverelumade (verŝajne pro paciga efekto de varma akvo). Mi portis al Renata la mobilan telefonon. La mamoj de Adriana lude moviĝis je la supraĵo de la akvo. Krom tio, pro la ŝaŭmo, mi ne vidis multon.

La duan fojon: mi eniris la banĉambron, la pordo estis neŝlosita. Adriana staris antaŭ la spegulo, kalsonete vestita, sola. Kion ŝi faris? Ĉu admiris siajn mamojn? Ŝi trankvile rigardis min dum momento, poste turniĝis kaj prenis mamzonon. La leĝera ŝtofo de la kalsoneto montris la mi la belecon de la postaĵo, kiun mi antaŭe ne vidis pro la vintraj vestaĵoj.

Nu, kial tiaj ulinoj ne vizitas nin somere?

Novjaro

Flavio fine forlasis Lenan por ĉiam (aŭ ŝi lin) kaj li pasigis Novjaron kun ni. Unue ni rigardis reelsendon de skisaltado kaj poste komenciĝis la festeno. Adriana tiel ebriiĝis ke ŝi ekdormis malantaŭ la sofo jam longe antaŭ meznokto. Renata, post semajno da nacilingva kverelumado ne tiom interesiĝis.

Jam antaŭ kelkaj tagoj fiaskis nia lita disiĝo. Adriana iris en la urbon, kaj mi ememe gvidis Renatan en la dormoĉambron. Kiam ni eliris, horon poste, Adriana jam sidis antaŭ la televidilo. Ŝi amuzite rigardis nin. Tiam vere komencis la nacilingvumado.

Laŭ mi Adriana jam de longe scias ĉion. Ne estas stulta ulino. (Bone, jen ŝi dormas malantaŭ la sofo. Laŭ Flavio Adriana havas la korpon de skisaltantino. Mi neniam vidis inan skisaltanton, en la reelsendo kiun ni ridardis partoprenis nur viroj. Eble, sed mi pensas ke la mamoj ĝenus la aerodinamikon. Flavio, jam iom ebria, opiniis ke male: la disiĝo inter la mamoj verŝajne stabiligus la flugsalton.)

Ĉi-matene mi vekiĝis apud Renata, kiu ne plu deziris dormi apud la ebrie ronkanta fratino kiun ni enlitigis je la 3-a. (Flavio dormis sursofe.) Mi ame karesis la postaĵon de Renata kaj kisis al ŝi la nukon. Mi amas la matenan bonodorojn de Renata, la miksaĵo de varma korpo, parfumo kaj ŝvito kiu mankis al mi dum pli ol semajno.

Hodiaŭ, kiam mi kun Flavio rigardetis la skisaltadon el Germanio, Adriana venis el la banĉambro. Matenrobe vestita ŝi sidiĝis inter ni. Ni iel-tiel deziris feliĉan novan jaron unu al la aliaj, dum ni prijuĝis la aerodinamikon.

Blue

La fratino havas bluan hararon. Tio nature tuj kaptis mian atenton kiam ni ekvidis ŝin en la flughaveno. Ŝajne ne tre plaĉis al Renata. Evidente, Adriana ne naskiĝis kun blua hararo. Ne malbela ulino, kaj la hararo fine ne tiom malplaĉis al mi. (Pli juna ol Renata, pli malalta, kun pli malgrandaj mamoj, verŝajne pli firmaj).

Nu, jam la duan matenon mi vidis pli ol intencis Renata. Frumatene mi eniris la banĉambron, kaj jen la du fratinoj. Dum momento mi ekvidis nudajn la mamojn de Adriana: palhaŭtaj, junece firmaj, kun fortaj pintoj (neniuj traboraĵoj, malgraŭ la blua hararo). Ŝi rapide kaŝis al si la bruston. Renata turniĝis kaj surmetis mamzonon. Ŝi diris ion al la fratino, verŝajne: "Surmetu la matenan robon ... !" Adriana, iom konfuzita, ekprenis la matenan robon.

Renata, poste: "Mi ne pensis ke vi ellitiĝis tiom frue ..."
Mi: "Ŝi eble demandas al si kial vi ne ŝlosis la pordon ..."

Mi forlasis la urbon, kaj nun fine revenis post kvartaga deviga vilaĝumado. La nombro de genevoj eĉ pli altiĝis. Mi vidis Kristinan (antaŭ jaroj la unua ino kiun mi vidis nuda). Ŝi jam delonge edziniĝis al la filo de la muelisto kaj ĉiu-dimanĉe vizitas preĝejon. Eble iam mi skribos plu.

Misteroj

Mi foliumis la taglibron de Renata. Ŝi unue amuzite alrigardis, poste perdis la intereson. Mi ne komprenis vorton. La unuan fojon kiam mi aŭdis Renatan paroli sian lingvon, telefone, kun la patrino aŭ kun unu el la fratinoj, mi pensis: ĉu tiu estas lingvo?

Eble, se mi komprenis tiun lingvon, ankaŭ mi scius ĉu Renata estis virgulino kiam ŝi lernis la akuzativon. Ĉu mi konas Renatan? Aŭ ĉu ĉiuj virinoj ne estas misteroj?

Ĉi-jare Renata ne iros hejmen dum la festotagoj. Bone, ĉu mi menciis ke la fratino de Renata vizitos nin? Ŝi alvenos post kelkaj tagoj. Adriana (la fratino) havas du jarojn malpli ol Renata.

Nu, kun du inoj la tedaj tagoj de la pasintjara jarfino verŝajne ne ripetiĝos. Sed: Renata deziras ke la fratino ne sciu ke ni dormas en la sama lito ktp. Unuflanke, neniu problemo: mi ne diras al kiu ajn ke mi amoras kun Renata. Certe mi ne diros tion al la fratino.

Aliflanke: se la fratino ne sciu, ni ne povas kune englitiĝi sub la kovrilon dum dekkvar tagoj. Mi timas ke la pasintjaraj tedtagoj ripetiĝos.

Mi senkomprene laŭtlegas el la taglibro de Renata. Ŝi ekridas kaj forprenas la libron. Mi palpas al ŝi la postaĵon, ktp.

Konturoj

Renata kunprenis Flavion al la naturista banado. Jen nature ĉarma afero. Flavio unue devis promesi al ŝi ke li ne kunprenu sian fotilon. Post la banado li kvazaŭ hazarde rakontis al mi ke li vidis Ladan. Li ne preterlasis la detalojn ("firmaj mamoj kaj ĉarma postaĵo", ktp). Nu, la konturojn mi jam konas, la modo ne estas tiel kaŝema - evidente ke iu survoje menciis al li ke mi ŝatus vidi ŝin nuda.

Hieraŭ Lada diris al mi ke ŝi vidis Flavion. (Nu, ŝi nur diris ke ŝi vidis Flavion, mi ne demandis detalojn.)

Fine mi demandis al Flavio: "Ĉu razita?"

Flavio, kun larĝa rideto: "He, tion mi ne kontrolis. Prefere demandu al Renata ..."

Diable!

Poŝtkarte

Hieraŭ mi ricevis poŝtkartan saluton, kun ruĝaj koboldoj, de Mette la danino. Kaj malgraŭ la neĝaj ĉirkaŭaĵoj de la gajaj danaj koboldetoj, mi tuj ekpensadis pri someraj okazaĵoj.

Strange, dum la nokto mi ne sonĝis pri Mette, sed pri Rumi la bulgarino. Mi vekiĝis kun fortega hardiĝo.

Akuzative

Renata rakontis ŝercon kiun ŝi aŭdis. Jen la ŝerco:

Junulino vizitas esperanto-kongreson. Kiam ŝi revenas hejmen ŝi konfesas al sia patro: "Paĉjo, mi ne plu estas virgulinon." La patro, ŝokita: "Jen mi pagas por via vojaĝo al esperanto-kongreso, kaj vi ankoraŭ ne regas la akuzativon!"

Renata trovis ĝin tre amuza. Kiam ŝi tradukis ĝin al Flavio, ni devis klarigi kelkajn aferojn kiuj ne ekzistas en lia universo (virgulinoj, akuzativo ktp).

Flavio: "Interese. Mi komprenas ... Bone, se vi, esperantistoj, rakontas tiajn ŝercojn, tio signifas ke la regado de la akuzativo estas speco de problemo, ĉu?"

Ni ne povis nei tion. Ankaŭ spertaj esperantistoj de tempo al tempo forgesas sian akuzativon.

Flavio: "Nu, kial ne simple forigi la problemon? Forgesu la akuzativon! La ĉapelitaj literoj tamen estas ĉarmaj. Bone, se vi forigas la akuzativon eble ankaŭ mi lernos la lingvon."

Renata: "Jes, mi vere pensas ke la akuzativo estus tro malfacila por vi. Mi certe ne rekomendus al vi la studon de Esperanto."

Flavio: "Kaj vi, ĉu vi ankoraŭ estis virgulino kiam vi lernis la faman akuzativon?"

Renata: "Nu, mi ne dubas pri tio, ke vi ŝatus scii tion ... jen, ĉu tio estas demando kiun vi pozus al via fratino?"

Flavio: "He, vi ne estas mia fratino ..."

Renata: "Bone, se vi deziras scii, mi havis dek sep jarojn kiam mi lernis Esperanton."

Ŝi kisis Flavion survange kaj foriris. Certe, ŝi ne forgesis sian akuzativon.