Neĝo

Neĝo, ĉie. Kiam finiĝas tiu vintro? Ĝis la pavilono estas 200 metroj, laŭ Renata. Ni ne plu vidas niajn piedsignojn.

D-rino Ŝulco donis al mi la ŝlosilon ("Alvenis denove via bela amikino. Ŝi estas el Kroatio, ĉu ne?"). Denove la pavilono estis neŝlosita.

Renata kunportis botelon da ruĝa vino, sudamerikan, kaj tapaĵojn, hispanecajn. Renata: "Kial ĉi tie ne estas saŭno, anstataŭ simpla pavilono?". Mi: "Laŭ d-ro Ŝulco estis saŭno ĉe la lago. Mi vidis la kadukan dometon, tie nun estas nur la veloj de la boatetoj kaj la fiŝretoj." Mi neniam komprenas tion, ĉu d-ro Ŝulco estas la patro aŭ la edzo de d-rino Ŝulco.

Ni trinkis ruĝan vinon kaj manĝis tapojn. Renata malbutonumis al mi la pantalonen, kaj malrapide karesis min. Poste ŝi suĉis min, ŝia buŝo estis varma kaj miaj manoj palpis al ŝi la mamojn. Fine mi orgasmis en paperan tuketon.

Kiam ni eliris el la pavilono, ni ankoraŭ ne retrovis niajn piedsignojn, sed ni vidis la lumojn de la granda domo. Renata: "Ĉu vi ŝlosis la pordon?" Mi: "Ne." Ŝi: "Kie estas la botelo?" Mi: Mi metis ĝin sub la neĝon, ie, neniu trovos ĝin." Ŝi: "Neĝo foriros". Mi: "Mi pridubas tion."

Pavilono ĉe la fino de la jaro

Kiel nun fartas la rufulino? Jen tiel mi pensis. Ĉu ŝi ankoraŭ konas la Pingvenon? Foje mi sonĝas pri siaj firmaj mametoj kiujn mi sentis kiam ni ĉirkaŭbrakiĝis. 

Vizitas min Renata. Ne en mia ĉambro, ne plu en la gastoĉambro, sed en la malnova pavilono en la suda parto de la ĝardeno. D-rino Ŝulco donis al mi la ŝlosilon: "Du metrojn, memoru!" Nu, d-rino Ŝulco kompreneble bone informiĝis. Ni jam parolis pri tio. Mi: "Botelon da ruĝa vino, jen kion mi deziras. Mi tediĝas pri amorado." D-rino Ŝulco: "Trinkado malbonas, amoro bonas. Cetere, ni ne havas botelon da ruĝa vino." Mi: "Krom tiu de la komunio. Bone, kaj kun kiu do mi amoru? Ĉu kun Veronika?" D-rino Ŝulco: "He, mi ne pensas ke la katekistino deziras tion!" Mi: "Tutcerte vi pravas." D-rino Ŝulco: "Vizitas vin via amikino Renata. Belan amantinon havas vi. Ŝi estas grekino, ĉu ne?" Mi: "Ne, ŝi ne estas el Grekio." D-rino Ŝulco: "He, jen denove Gufi!" Ŝi rigardis tra la fenestron, kiel Gufi iradis tien kaj reen en la ĝardeno.

Kompreneble ili ne vere nomiĝas Miĉjo Muso kaj Gufi. Gufi ĉiam troviĝas en la ĝardeno, kia ajn estas la vetero. Miĉjo ĉiam restas en sia ĉambro, ankaŭ kia ajn la vetero. Foje mi ludas ŝakon kun li. Kun Gufi mi ankoraŭ ne parolis.

Jen fine Renata! Ni iris al la pavilono. Mi revenis por peti la ŝlosilon el la mano de d-rino Ŝulco. Nu, Renata jam eniris la pavilonon ĉar la pordo ĉiaokaze ne estis ŝlosita. Renata: "Ĉi tie malvarmas. Kial oni ne hejtigis?" Ŝi jam preparis la liton, rapide senvestiĝis kaj malaperis sub la kovrilon. Mi: "Atendu, mi deziras rigardi vin!" Ŝi: "Troe malvarmas. Venu". 

Post duonhoro la pavilono jam revarmiĝis. Renata ellitiĝis kaj faris kelkajn paŝojn sur la planko dum mi rigardis la movojn de ŝia nuda korpo. Mankas al mi ŝia larĝeta postaĵo.

Ŝi kuŝiĝis, kaj mi komencis leki ŝin. Renata nun denove forrazas la harojn de ŝia pubo. Ŝia subventro estas bonodora kaj mole agrabla. Post kelkaj minutoj ŝi orgasmis. Ŝi ne kunportis kondomojn, kaj al mi nun restis malplena la paketo kiun iam kunportis al mi Ĝoni la Vakero. Tial mi amoris inter ŝiaj mamoj. Renata kunpremis la mamojn kaj mi malrapide moviĝis. Ankaŭ mi orgasmis, kaj Renata forviŝis per papera tuketo. Poste mi lekis ŝin denove, ŝia pubo estis varma kaj malseka kaj ŝi laŭte ĝuiĝis. Ŝi, poste, dum ŝi malrapide karesis min: "Ĉu vi deziras ke mi suĉu vin?" Mi: "Ho, ne, nun mi deziras botelon da ruĝa vino!"
Poste Renata montris tion kiel oni kreas mamzonon el du kirurgiaj maskoj. Nu, oni kunligas la du maskojn kaj ĉio faĉile imageblas.

Mi: "Venontfoje, venontjare, kunportu ruĝan vinon." Ŝi: "Bone. Kaj kondomojn. Konsentite."

Mano sur la buŝon

Hieraŭ mi longtempe paroladis kun Veronika kaj d-rino Ŝulco. "Vi savis mian vivon," tion mi diris al Veronika. Ŝi respondis: "Pri tio tutcerte dankindas aliaj, sed mi ĝojas pro tio ke mi povas iomete helpi." Mi: "Ankaŭ mi deziras redoni ion al vi." Ŝi: "Tion ne!" Mi vidis tion ke Veronika ruĝiĝas, sed mi ne pensas ke d-rino Ŝulco vidis tion.

Veronikan mi nun konas dum pli ol dek jaroj, ekde nia unua renkontiĝo en la loĝejo de Ĝoni la Vakero. Poste ni kompreneble renkontiĝis en la loĝejeto de Veronika, kelkfoje monate, ĉiam ĵaŭde. Tio daŭris du aŭ tri jaroj. Dufoje ni kune vojaĝis al greka insulo, ŝiakoste. Ĉio devis esti sekrete, preskaŭ mistere. Nur malmultaj sciis. Ĝoni sciis, kompreneble, kaj Isabela la bela, la amikino de Veronika, kaj Renata iom post iom sciiĝis, eble ankaŭ kompreneble, sed ŝi tiutempe ne vidis Veronikan.

Antaŭ du semajnoj Renata vizitis min. Veronika senceremonie donis al mi la ŝlosilon de la gastoĉambro. Ni fermis la pordon, senvestiĝis kaj enlitiĝis. Renata flustris: "Ĉu estas ŝi?". Mi: "Ne necesas flustri. Ŝi ne aŭskultas ĉe la pordo." Mi karesis la mamojn de Renata. Ŝi, same flustre: "Bone. Sed estas ŝi, ĉu ne?". Mi kapjesis. Renata silente, malrapide suĉis min, poste surmetis kondomon. Unue ŝi rajdis min, poste mi kuŝiĝis sur ŝin, en misiista pozicio. Kiam ŝi orgasmis ŝi metis manon sur la buŝon, kaŝante ĝemon, eble pensante ke iu, malgraŭ ĉio, subaŭskultas ĉe la pordo. (Eble aŭskultas d-rino Ŝulco. Mi ne scias.)

Antaŭ semajno vizitis min Ĝoni la Vakero. Veronika malvarmete salutis al Ĝoni, li ridete mansignis al ŝi.

Kiu nun amoras kun Veronika? Ĉu ŝiaj mamoj ankoraŭ estas same firmaj? Malfacile vidi sub la larĝa ĉemizo kiun ŝi portas. Ŝia hararo nun estas pli mallonga, sed kiam ŝi ridetas, malkaŝiĝas agrablaj memoroj.

Kiel ĉi ĉio daŭriĝos?

Intertempe

Bone, kie rekomenciĝi? Nu, Renata rakontis pri tio kiel ŝi partoprenis festenon kie ĉeestas nuda kelnero. Tio okazis jam antaŭ kelkaj semajnoj, verŝajne dum renkontiĝo de ŝia ina studgrupo. He, mi povas tion imagi al mi: dozeno da ulinoj, studantinoj pri historio kaj arkeologio, ĉiam pli kaj pli ebriaj, dum juna nudulo iras tien kaj reen, alportanta drinkaĵojn kaj manĝaĵetojn. Mi: "Ĉu Ajŝa partoprenis tiun festenon?" Renata: "Tute ne." Ŝi rakontis tion ke la kelnero estas de Usono aŭ de Nigerio, ŝi ne certis pri tio. Mi: "Kaj fine, kiu amoris kun li? Ĉu vi?" Ŝi: "He, mi eĉ ne tuŝis lin, aŭ ne, jes, mi gratis al li la dorson dum li verŝis vinon en mia glaso. Mi pensas tion ke Greta invitis lin en la dormejon." Mi: "Greta, ĉu la eta germanino?" Ŝi: "Ne, male, estas kvardekjarulino, eĉ sufiĉe granda. Mi pensas tion ke vi ankoraŭ ne vidis ŝin." Mi: "Ĉu studantino?" Ŝi: "Jes, pri arta historio. La edzo forlasis ŝin. Ŝi havas grandan domon." Mi: "Kaj grandan liton, ĉu?" Ŝi: "Sendube. Mi ne vidis la liton."

Maŭran mi apenaŭ vidis dum la pasintaj monatoj. Laŭ mi, komenciĝis dum la silentaj tagoj de la pasko, nun jam antaŭ longe. Maŭra diris al mi tion ke ŝiaj gepatroj skiadas en Norvegio, kie laŭdire estas altaj montoj. Dum semajno ŝi solos hejme kaj ŝi deziras ke ni kune pasigu la tempon. Jen bone. Mi rakontis al Renata ke mi forvojaĝos dum la liberaj tagoj. Mi kun Maŭra pasigis nokton en ŝia lito, sed ni ne amoris ĉar estis al ŝi la tempo de la monato. Jam la duan tagon mi proponis tion ke ni kune vizitu la Studantan Domon. Maŭra tion ne deziris, tial mi iris sola. En la Studanta Domo estis silentaj tagoj kaj laŭta muziko. Mi serĉis la gravedan belulinon kun kiu mi parolis dum antaŭa festeno. Mi ne trovis ŝin (eble ŝi jam akuŝis). Mi renkontis alian studantinon, kun kiu mi deziras enlitiĝi.

Ni kune trinkis botelon da vino. Mi (flustre): "He, mi deziras amori kun vi." Ŝi (flustre, dum mi karesis al ŝi la mamojn): "Ankaŭ mi deziras, sed ne eblas ŝlosi la pordon de mia ĉambro." Mi: "Tion mi scias." Ŝi: "He, kiel tion vi scias? Mi ne memoras tion ke vi jam vizitis mian ĉambron." Mi: "Ĉiuj ĉambroj estas tiaj. Ne eblas ŝlosi la pordon." Ŝi: "Bone, jam vi scias. Jen. Ne eblas amori ĉi tie." Ni malfermis duan botelon. Mi: "Ne gravas la pordo." Ŝi: "He, vi estas ulo, verŝajne ne gravas al vi." Ni iris al ŝia ĉambro. Ni jam estis sufiĉe ebriaj. Mi staris kontraŭ la pordo, tiel ke ne eblas malfermi ĝin. Ŝi genuiĝis antaŭ mi, fine ne sciante ĉu ŝi demetu al si la bluzon aŭ ĉu ŝi suĉu min. Fine ŝi falis planken, ekridante.

Poste Maŭra asertis tion ke ŝi serĉis min la trian tagon kaj fine trovis min, dormanta, en la subteretaĝo. Sed mi tion ne memoras. Mi forlasis la Studantan Domon kaj iris hejmen, antaŭtagmeze, ĉu la trian aŭ la kvaran tagon, mi ne plu scias. Mi silente eniris la domon, ne dezirante ke vekiĝu Renata. Mi eniris la banejon, kaj jen ulino kiun mi ne tuj rekonis. Ŝi verŝajne ĵus eliris el la duŝo. Per eta tuko ŝi frote sekigis al si la subventron. Firmaj mametoj, kun fortaj, malhelaj pintoj. Kiam ŝi ekvidis min, ŝi tuj metis la tukon antaŭ la mamoj, sed la tuko estis tiel malgranda ke ŝi samtempe nudigis al si la pubon. Komprenante tion, ŝi rapide turniĝis, kaj jen rondeta postaĵo, sufiĉe larĝa. Bone, ĉio verŝajne okazis dum malpli ol sekundo, sed mi jam komprenis tion ke mi devas forlasi la banejon.

Nur poste, kiam ŝi reaperis el la banejo, vestita kaj kun malseka hararo, mi rekonis Ajŝan, la vualulinon. Renata jam vekiĝis. Ajŝa altigis al si la ŝultrojn: "Li jam vidis ĉion." Ŝi surmetis la vualon kaj foriris. Renata: "Jen kion vi faris?" Mi: "Nun kion?" Renata: "Pro vi, nun, la familio de Ajŝa ŝtonumas ŝin." Mi: "Honeste. Kial? Kiel ŝia familio ekscios ĉi-ĉion? Kiu rakontos al ili? Ĉu vi? Mi ne. Cetere, kial ŝi ne ŝlosis la pordon?" Fine Renata trankviliĝis.

Jam someras. Baldaŭ fine komenciĝos miaj ferioj. Renata denove luis bangalon de la naturista kampadejo. Mi: "Ĉu Ajŝa akompanos nin al la kampadejo?" Renata: "Tute ne. Adriana, tamen, alvenos la duan semajnon." Mi: "Ĉu Adriana?" Ŝi: "Jes. Ŝi fine eksedziniĝos al Flavio. Sed unue ŝi pasigos kun ni du semajnojn kampadeje." Mi: "Bone. Kaj la bebo?" Ŝi: "Ne plu estas bebo. Ne, la knabeto ne venos kune. La aŭtoritatoj timas tion ke ili ne denove forlasos la landon." Kial Adriana nur nun deziras eksedziniĝi al Flavio? Ĉu scias tion Flavio?

Pece

Unue ni ekhejtigis la saŭnon, poste ni amoris: unue mi metis al Renata oleon inter la femurojn kaj masaĝis al ŝi la pubon ĝis kiam ŝi ĝeme orgasmadis, poste ŝi metis oleon sur sian jam ŝvitan bruston kaj mi koitis inter ŝiaj mamoj dum ŝi permane kunpremis la duonojn kaj fine mi sperme trafis al ŝi la bruston, la kolon kaj la mentonon. Guto eĉ trafis al ŝi la frunton kaj glitis en ŝian okulon. Renata ekridis kaj forviŝis ĝin.

Ni duŝadis. Kiam ni prokcimiĝis al la saŭno, soniĝis la porda sonorilo. Renata observis la rigardilon, poste malfermis la pordon kaj jen la Gotikulino. Mi vidis tion ke ruĝiĝis la pala vizaĝo kiam ŝi ekvidis nin. Renata: "Ni jam preparis la saŭnon. Ĉu vi akompanos nin?" La Gotikulino kapjesis kaj heziteme komencis senvestiĝi.

Tio okazis jam antaŭ kelkaj semajnoj, pri kiuj mi ankoraŭ ne skribis. Post la saŭnado (la Gotikulino nun havas traboraĵon je ambaŭ cicoj), la du ulinoj malaperis en la dormoĉambron. Mi telefonis Maŭran. Maŭra ankoraŭ havis acidan mienon pro la gravedulino de la studanta domo ("Manlaboro. Jen parolo de ĉiesulino. Ŝi verŝajne eĉ ne scias tion kiu estas la patro de la infano.") Mi invitis ŝin al la mezepoka restoracio de Antonio, ŝi akceptis. (Mi tuj regretis, ĉar mi deziras revidi Nataŝan, sed kompreneble ne en la kompanio de Maŭra. Nu, eble Nataŝa hodiaŭ ne ĉeestas, jen tion mi pensis.)

Kiam ni eniris la restoracion, Nataŝa tuj venis al nia tablo. Oni facile vidas tion ke ŝi estas graveda. Ŝi demandeme rigardis min, sed cetere agis tre profesie, proponante pladojn, vinon kaj likvoron. Maŭra havis tre belan aspekton kaj jam malaperis la acida mieno. Mi de tempo al tempo rigardis en la direkton de Nataŝa, sed ŝi okupiĝis kun aliaj gegastoj. Poste mi akompanis Maŭron al ŝia hejmo. (Maŭra: "Ĉu vi konas ŝin?" Mi: "Kiun?" Ŝi: "La gravedan kelnerinon." Mi, post paŭzo: "Mi konas Antonion, la restoraciestro. Nataŝa estas lia edzino. Ŝi atendas ilian duan infanon." Ni atingis la domon. (Maŭra: "Ni ne povas amori." Mi: "He, kial ne?" Ŝi: "La gepatroj hejmas." Mi: "Ha, jen, viaj gepatroj." Ŝi: "Venu, mi prezentos vin al ili." Mi. "Eble hodiaŭ ne estas la perfekta tago por tia prezentado." Ŝi altigis al si la ŝultrojn: "Bone. Eble ke ne.") Ni iris tien kaj reen laŭ la vojo. (Mi: "Ni povas amori tie, malantaŭ la heĝo." Ŝi: "He, agu normale.") Ni kisiĝis kaj adiaŭis. Ĉu revenis la acida mieno?

Mi telefonis al la mezepoka restoracio. Respondis Nataŝa. Verŝajne ne estis bona ideo paroli kun ŝi. (Mi: "Mi deziras paroli kun vi." Nataŝa: "Pri kio?" Mi: "Mi deziras paroli kun vi." Ŝi: "Tion vi jam diris. Nu, parolu. Cetere, kiu estas via amikino? Bonmaniera ulino, ĉu vi estas ŝia tipo?")

Kiam mi revenis hejmen, Renata kun la Gotikulino televidile rigardis elsendon pri inspektoro Poirot. Ili jam ludis ŝakon. (Laŭŝajne venkis la Gotikulino, mi rekonis la situacion: la blanka reĝo kuŝis sur la tabulo, kaj la Gotikulino kompreneble ĉiam regas la nigrajn pecojn.)

Gravede

Renata kuŝis surventre, nuda, kapo surkusene. Mi amoremis, ŝi dormemegis. Mi masaĝis al ŝi la dorson, kaj konstatis ke ŝi jam ekdormis. Mi leĝere kisis al ŝi la nukon, rigardetis al ŝi la larĝetan postaĵon, fine kovris ŝin per la kovrilo kaj eniris la salonon, kie mi televidile rigardis olimpikan glitŝtonludon.

Renata nun fine rompis la rilaton kun la islandano. Mi komprenis tion nur kiam li aperis antaŭ la pordo, furioza kiel gejsero. Renata ne ĉeestis. Li rakontis tion ke Renata estas graveda kaj kulpigis min pri tio ke ŝi nun forlasis lin. Kiam mi fine sukcesis enkapigi al li tion ke Renata loĝas ĉi tie dum pli ol kvar jaroj, li iom post iom trankviliĝis. (Mi: "Renata gravedas, ĉu?" Li: "Jes, tion ŝi diris. Kaj ŝia ventro videble pligrandiĝis." Tion mi pridubas. Nur antaŭ kelkaj tagoj Renata havis sian periodon de la monato, kaj la grandeco de ŝia ventro tutcerte havas alian kaŭzon.)

Poste mi rakontis al Renata pri la vizito de la islanda profesoro. (Ŝi: "Mi neniam plu deziras vidi lin, ne paroli kun li." Mi: "He, vi gravedas, ĉu?" Ŝi: "Kompreneble ke ne. Sed li pravas: mi tion diris al li." Mi: "Li eĉ diris tion ke via ventro pligrandiĝis." Renata ekkoleris, sed feliĉe nur kontraŭ la islandano.)

Dum la pasintaj semajnoj la gotikulino plurfoje vizitis nin, sen Ĝoni la Vakero, aŭ verŝajne pli ĝuste: ŝi vizitis Renatan. Kelkfoje la du ulinoj ludis ŝakon, sed plej ofte ili tuj malaperis en la gastoĉambron. Al mi la gotikulino gaje ridetis kiam ŝi alvenis, pli mistere kiam ŝi foriris. Unufoje ni vizitis la naturistan banadon, triope. Renata: "He, mi pensas ke vi plaĉas al ŝi." Mi: "Ĉu tion ŝi diris?" Ŝi: "Diri verŝajne ne estas la vorto."

Surstrate mi hazarde renkontis Anĝelinan. Ŝi ĉirkaŭbrakis min. Ŝia ventro nun estas grandega. Ĉu ĉiuj ulinoj nun gravedas? Mi ankaŭ renkontis Nataŝan, ŝi atendis sian duan infanon. (Kun Maŭra mi vizitis festenon de la Studanta domo. Ĉeestis tie graveda studantino, sufiĉe bela. Ŝi ne drinkis. Ŝi permesis al mi ke mi tuŝas al ŝi la ventron, eĉ la mamojn. Ŝi: "Ĉu plaĉas al vi?" Mi: "Plaĉas al mi gravedulinoj." Ŝi ekridis: "Se tion vi deziras, mi povas doni al vi manlaboron." Maŭra, ĵus alveninte: "He, nun sufiĉas, ĉu ne?")

Novjare

Mi pasigis novjaron kun Flavio, Ĝoni la Vakero, la gotikulino kaj Renata (verŝajne la islandano pasigis novjaron kun sia edzino, aŭ kun alia koramikino). Jana tiam estis en Rusio (ŝi nun revenis), tial Flavio jam dum tagoj malbonhumoris. Ni hejtigis la saŭnon. Ĝoni interesiĝis pri Renata, kaj faris proponojn kiuj ridigis ŝin, dum Flavio kaj mi okupiĝis kun la gotikulino. Ŝi nun havas novan traboraĵon (maldekstra cico) kaj tatuaĵon (draketo apud la dekstra kalkano). Mi ankoraŭ ne aŭdis ŝin paroli. (Ĝoni, poste, al mi: "Eĉ ne dum la amorado oni aŭdas ŝian voĉon. Oni apenaŭ aŭdas ŝian spiradon. Foje, kiam ŝi prokcimiĝas al la orgasmo, ŝi ŝajne eĉ ĉesas spiradi, kaj post la orgasmo ŝi ĝeme ekspiras profunde. Sed ŝian voĉon oni ne aŭdas." Mi: "Diru, ŝi scipovas paroli, ĉu?" Ĝoni: "Kompreneble. Ne esas malinteligenta ulino.")

Ĝoni okupis la gastoĉambron kun la gotikulino, Flavio dormis malantaŭ la sofo, dum mi enlitiĝis kun Renata. Ni amoris. Renata ĝemadis kiel eble plej mallaŭte, por ne vekigi la gegastojn, kaj kiam mi tro laŭte spiradis, ŝi diris: "He, silentiĝu, karulo." Fine ŝi forgesis tion, kaj ŝi orgasmis kun laŭta ekĝemo. La sekvan tagon la du ulinoj ŝakludis. Ili portis endomajn robojn, kaj konsentrite sidis ĉiu je sia flanko de la malgranda tablo. Tio daŭris verŝajne du horojn, fine venkis la gotikulino. Poste ili senvorte foriris, kaj malaperis en la gastoĉambron. (Flavio: "Kio faradas niaj ulinoj?" Ĝoni: "Nu, mi pensas tion ke ili enlitiĝis.")

La ĉiofaristo nun fine jam riparis la tuban sistemon super la kuirejo, kaj mi tie pasigis iom da tempo kun Ĝoni dum Flavio antaŭ la televidilo kaj la ulinoj enlite pasigis la tempon. Ĝoni demandis al mi pri tio kial mi ne plu vizitas Veronikan. Mi promesis tion ke mi denove vizitu ŝin (almenaŭ unufoje, certe la lastan).

Maŭra nun revenis el la Kanarioj, kun siaj gepatroj. Ŝi vizitis min, sunbronzita. Ŝi: "Estis 25 gradojn, kaj mare kaj aere." Maŭra altigis al si la ĉemizon kaj rapide brilumis la mamojn. Ŝi ne portis mamzonon. (Mi: "He, vi sunumis nudbruste, ĉu?" Ŝi: "Certe." Mi: "Ĉu en la ĉeesto de viaj gepatroj?" Ŝi: "Jes, kial ne? Ankaŭ Panjo faras tiel." Nu, mi ankoraŭ ne vidis ŝian patrinon, la faman advokatinon. Ĉu ankaŭ ŝi havas inversitajn cicojn?)

Mi lekis Maŭran. Ŝi ankoraŭ portis la ĉemizon. Mi komprenis: nudaj mamoj nur surplaĝe, ne enlite. Dum la lekado mi tuŝadis al ŝi la malantaŭan truon, unue per leĝeraj fingromovoj, poste, kiam ŝi tute malsekiĝis, la fingro fine malaperis en la truon. Mi daŭrigis la lekadon kaj Maŭra orgasmadis.

Ŝi: "Venu!" Mi karesis al ŝi la postaĵon: "Kion vi pensas, ĉu eĉ anuse?" Ŝi: "Bone." Mi: "Nu, ĉu vi jam provis antaŭe?" Ŝi: "He, kompreneble ke ne." (Plaĉas al mi la memkomprenebla maniero laŭ kiu ŝi diris tion.)

Mi trovis lubrikaĵon, kiun mi metis en la enirejon. Poste mi premis la kapon de la ilo kontraŭ ŝian truon. Ŝi: "Atentu, ne tiom rapide." Mi malrapide englitiĝis, dum ŝi movetis al si la postaĵon por faciligi la penetradon. Ŝia truo estis agrable strikta, malgraŭ la lubrikaĵo, kaj post kelkaj tiroj mi orgasmis.

Maŭra kuŝis surdorse, femuroj dise. Ŝi leĝere tuŝetis al si la palan haŭton de la pubo, senpense. Mi: "He, ĉu tiel vi plezurigas vin?" Ŝi: "Ne. Tiel ne." Malaperis la mano, ŝi maldisigis al si la femurojn kaj turniĝis surventren. Mi: "He, montru al mi." Ŝi: "Ne. Mi ne deziras tion. Tio estas tro private." (Bone, mi jam vidis ŝiajn mamojn, tiuj de la inversitaj cicoj, mi lekis al ŝi la pubon kaj orgasmadis en ŝian malantaŭan truon, sed la ludo de ŝiaj fingroj estas tro private.)

Ŝi stariĝis, ekridante: "Venu." Ŝi demetis al si la ĉemizon kaj dum momento mi denove ekvidis ŝiajn sunbronzitajn mamojn. Ŝi malfermis al pordon. Kun plaĉo mi rigardadis la movojn de ŝia postaĵo dum ŝi rapidete forlasis la ĉambron.

Likaĵe

Renata ankoraŭ plendas pri tio ke la ĉiofaristo eniris la loĝejon sen unue frapegi al la pordo. (Mi: "La havas ŝlosilon. Mi petis ke li venu por ripari la likaĵon de la kuirejo." Ŝi: "Kaj mi petis al vi ke vi venigu lin. Sed li devas frapi al la pordo antaŭ ol eniri.") Bone, mi komprenas. Renata kompreneble estis vestita, sed povus esti alimaniere: Renata kiu iris de banejo dormoĉambren, kun malsekaj piedoj, duonnuda, kun tuko ĉirkaŭ la koksoj. Aŭ povus esti ke Anĝelina ... ne, Anĝelina kompreneble ĉiam estas vestita, verŝajne eĉ kiam ŝi duŝadas. Renata plendas pri tio ke la ĉiofaristo eniris nefrapinte, sed ne tiom pri tio ke li ankoraŭ ne riparis la akvan likaĵon.

Anĝelina nun reiris al siaj gepatroj, verŝajne post malkonsento kun Renata. (Renata: "He, estas ulino de etaj mamoj, kaj de eĉ pli malgranda cerbo.") Nur unufoje mi ekvidis mameton, matene, kiam Anĝelina vestiĝis per granda bluzo, verŝajne tiu de Renata, kun larĝa dekoltaĵo. Anĝelina ete kliniĝis, serĉante botelon da lakto. Rozkoloraj pintoj, ne malallogaj.

Mi pasigis kelkajn tagojn vilaĝe, vizitante familianojn. Renata laŭdire pasigis tempon kun Franka, verŝajne tamen ŝi vizitis la islandanon. Kiam ni revenis, la planko de la kuirejo estis kovrita de akvo. Ni sekigis la plankon, poste manĝis picon kaj trinkis italan vinon, kiantion. Poste ni amoris. Renata suĉis min, poste ni amoris misiiste, fine Renata suĉis min denove kaj mi orgasmis en ŝian buŝon. Kiam ni revenis al la kuirejo, la planko estis kovrita de akvo, ktp.

Novembre

Antaŭ tri semajnoj, ĵaŭde, mi kun Renata vizitis la naturistan banadon. Ni demandis al Anĝelina, mi moke, Renata pli persvademe, ĉu partoprenu ankaŭ ŝi, sed ŝi firme malakceptis tion, tamen kun la kutima rideto. Tio kompreneble ne surprizis min. La banadon partoprenis du ĝemelinoj, unu el ili havas umbilikan traboraĵon, krome ili aspektas same, tute identaj. Altstaturaj, malhelharaj, etaj mamoj, larĝetaj koksoj. Mi demandas al mi ĉu iliaj koramikoj vidas tion kiu estas kiu. Aŭ eble ili havas la saman koramikon.

La sekvan tagon mi kun Maŭra manĝadis ĉe Antonio, ne en la malnova restoracio, sed en la mezepoka (nun fine ankaŭ Antonio nomas ĝin Mezepoka, ne Mezaĝa). Mi ne pensas ke Antonio rekonis Maŭran. Ni manĝadis, kaj trinkis mezepokan bieron, de mielo. Maŭra: "Ĉu Anja revenis al vi?" Mi komprenis tion ke Mandy jam ĉion rakontis al ŝi. Mi rakontis al ŝi tion kiun ŝi jam scias. Maŭra: "Mi esperas tion ke Anja revenu al vi." Mi ne komprenis kial Maŭra tion esperas. La vespero frue finiĝis.

Post semajno Maŭra telefonis al mi: "Vizitu min ĉi vespere, mi ne deziras resti sola. Miaj gepatroj jam ne estas hejme dum kelkaj tagoj." Mi pensis pri la frua fino de la vespero de antaŭ semajno. Kio estas tio? Ĉu la venĝo de Maŭra? Mi kompreneble ankoraŭ memoras la okazaĵojn de antaŭ duona jaro. Maŭra: "Vi ne deziras, ĉu?" Mi: "Trankviliĝu, karulino. Mi venos. He, kie vi loĝas?" Ŝi diris la adreson. Estas strateto kies nomo mi ne konas.

Kun iom da peno mi fine trovis la strateton de Maŭra, kaj la domon de ŝiaj gepatroj. Estas granda domo, vilao. Mi: "Bela domo, ĉu via patro estas direktoro?" Ŝi: "Mia patrino estas advokato. Paĉjo estas verkisto." Ni manĝis picon, kaj trinkis ruĝan vinon. Ŝi montris al la libroskatoloj. Mi: "Ĉu via patro verkis ĉiujn tiujn librojn?" Ŝi forte kapneis.

Ni iris en ŝian ĉambron. Ĝi estas sufiĉe granda, helkolora, kun larĝa lito. Mi pensis pri la malgranda ĉambro de Mandy kaj tuj komprenis kial Maŭra ne loĝas en la studanta domo. Ni senvestiĝis. Maŭra surmetis blankan T-ĉemizon. Mi: "He, viaj belaj mamoj." Ŝi kapneis. Mi deziris rigardi ŝiajn mamojn kun inversitaj pintoj, sed ŝi ne demetis la T-ĉemizon. Mi lekis ŝin ĝis ŝi orgasmis. Poste ŝi malrapide masturbis min. Ni dormis en la larĝa lito de Maŭra.

La sekvan matenon Maŭra vekis min. Ŝi ankoraŭ portis la blankan T-ĉemizon, kaj mi rigardis ŝiajn pubajn lipojn je la malforta lumo de la fenestro.

Anĝelina

Posttagmeze, kiam mi revenis post elĉerpiga kurado ĉirkaŭ la parko, mi senvestiĝis en la dormoĉambro kaj iris al la banejo. Mi longe duŝadis, prirazis al mi la pubon kaj la ovojn, poste eliris la banejon, ankoraŭ nuda. Mi nur skribas tion por montri kiel senkulpa estas mi.

Renata: "Kial vi estas nuda? Anĝelina estas en la salono." Ne sciis mi kiu estas Anĝelina, sed mi supozis tion ke temas pri la ulino kiu tuj aperis malantaŭ la dorso de Renata. Anĝelina rigardis min, pudece ridema. Mi rigardis ŝin: bela okuloj, mezgrandaj mamoj, laŭmode ĉifonita pantalono. Renata: "He, vestiĝu!" Mi eniris la dormoĉambron. Mi surmetis endoman robon.

Kiam mi malfermis la pordon, mi aŭdis la voĉon de Anĝelina, duonlaŭte al Renata: "Vi ne diris tion ke li estas razita ..." Mi ne aŭdis la respondon de Renata. (Antaŭ du semajnoj, post ĝemaj petoj de Renata, mi denove razis al mi la pubon.) Kiam mi kuireje retrovis la ulinojn, Anĝelina ankoraŭ rideme rigardadis min.

Renata, poste: "Anĝelina loĝos ĉi tie dum iom da tempo." Mi: "Kial?" Renata: "Ŝi estas graveda." Ĉu tio estas kialo? Mi: "Kial ŝi ne loĝas kun la patro de la infano?" Renata: "Vi komprenas nenion." Bone, verŝajne Anĝelinan elĵetis la koramiko, aŭ eble ŝi eĉ ne scias tion kiu estas la patro. Mi pensis pri la ventro de Nataŝa: "Oni ne povas vidi ke ŝi estas graveda." Renata: "Ankoraŭ ne. Ŝi ĵus eksciis."

La unuan nokton Renata dormis kun Anĝelina. La sekvan tagon, kiam mi aliris la banejon, la pordo estas ŝlose fermita. Nur post duonhoro eliris Anĝelina, ankoraŭ kun la ridema vizaĝo.

Komedie

Kun Jana kaj Flavio ni rigardis rusan komedion de popola kulturo. Jen ĉevaloj, lignaj domoj, hejtbanoj, dikaj uloj, nudaj nudulinoj, ĉapeloj, ŝajnigita amorado, vodko kaj senfina ridado. Mi komprenis tri vortojn: "Biero estas kiel virino" (almenaŭ en la rusa lingvo tio estas tri vortoj). Jana honteteme ridetis, kompreneble la sola komprenante la ŝercojn. Flavio: "La rusaj virinoj estas la plej belaj de la mondo. Kial ne ankaŭ en filmo?"

Dum la lasta semajno mi pasigis tempon kun Mandy. La kunĉambranino nenie videblis, tiel ni povis senĝene amoradi, ĝenitaj nur per domanoj kiuj jen kaj denove fermis kaj malfermis la pordon de la ĉambro. Dum la semajno mi nur malofte vidis Renatan, verŝajne ŝi vizitis sian islandanon. Nur unufoje ni amoris. Kun Mandy mi fine parolis pri Maŭra. Ŝajnas ke Maŭra supervivis ĉion. Mi: "Kial Maŭra ne loĝas ĉi tie, en la studanta domo?" Mandy: "He, ŝiaj gepatroj neniam akceptus tion."

Pasintan ĵaŭdon mi denove vizitis Veronikan, ĉi foje en ŝia loĝejo. La loĝejo estis hela sed malgranda, tamen taŭga por unu persono, kaj sufiĉa por dupersona rendevuo. Laŭ Ĝoni la Vakero la patro de Veronika pagas la luon. Ĉi foje ni amoris. Unue mi lekis ŝin, poste ni amoris. Tiun fojon ŝi ne tiel forte orgasmis kiel dum la unua renkontiĝo. Kie ŝi estas hodiaŭ? Ĉu denove kun Ĝoni la Vakero?

Ĵaŭde

Ĵaŭdon, post la finskribado de la antaŭa poŝto, mi longe duŝadis, revestiĝis, kaj iris al la loĝejo de Ĝoni la Vakero. Mi tuj rekonis ŝin. Alta, maldikece svelta, rondaj okulvitroj. Ne malbela. Ŝi kun Ĝoni gustumis glaseton da brando, li prezentis al mi samon. Ni mansalutis, ŝi nomiĝas Veronika. Ĝoni: "Bone, mi lasu vin gesolaj." Li foriris.

Mi sentis ekscitigan nervozecon, eble ankaŭ ŝi tiel ekscitiĝis. Sur seĝo troviĝis tukoj kaj endomaj roboj, blankaj. Veronika: "Mi deziras rigardi vin, senvestiĝu, bonvole." Poste: "Unue la ĉemizon." Ŝi karesis al mi la dorson, la bruston, fine disligis al mi la zonon: "Kaj la pantalonon." Ŝiaj fingroj glitis laŭlonge de la erekta ilo. Ŝi: "He, jen bona signo." Ŝi alloge bonodoris.

Ŝi metis blankan tukon sur la sofon: "Mi deziras ke vi leku min." Ŝi senceremonie demetis al si la pantalonon, ŝi ne portis kalsoneton. Kiam ŝi kliniĝis, ete glatigante la tukon, mi parte ekvidis ŝian postaĵon. Ŝi sidiĝis, kun gamboj krucigitaj. Jen ekscitiga vido: ŝiaj nudaj gamboj. Ŝi: "Venu." Mi genuiĝis, ŝi disigis al si la femurojn. Ŝia pubo estis bele pala, senhara. Mi lekis ŝin, dum ŝi tuŝetis al mi la ŝultrojn. Fine ŝi premis al mi la vizaĝon kontraŭ la pubon kaj ŝi ĝeme orgasmis.

Mi rigardis ŝin. Ŝi forte spiradis. La pubo estis malseka kaj la lipoj ŝveliĝis, malfermiĝis. Ŝi: "Venu ..." Mi sidiĝis apud ŝin, sofe. Ŝi enmanigis mian ilon kaj rapide masturbis min. Mi orgasmis parte sur la blankan tukon, parte sur ŝian femuron. Ŝi gaje ekridis.

Veronika donis al mi endoman robon. Ŝi prenis sian pantalonon kaj iris en la banĉambron. Mi surmetis la endoman robon kaj sidiĝis en seĝo, observante la salonon de Ĝoni la Vakero. Kiam Veronika revenis, vestite, ni malrapide adiaŭis, ŝi kisis min sur la vango, kaj ŝi foriris. Mi longe duŝadis. Kiam mi finiĝis, Ĝoni jam revenis. Verŝajne li atendis en la kafejo je la alia flanko de la strato.

Ĝoni: "Nu, kaj ĉu ŝi bonis pagis?" Mi: "Ni ne parolis pri mono." Li montis al koverto sur la tablo. Konsentite, mi memoras tion ke Veronika metis ĝin sur la tablon. Li: "Cetere, ŝi deziras revidi vin, venontan ĵaŭdon." Mi: "Ĉu vi jam parolis kun ŝi?" Li: "Ne, ŝi sendis sms-on." Kaj aldone: "En ŝia loĝejo."

Mi ĝojiĝis pri tio ke Renata ne estas hejme, ne tiam dezirante aŭdi ŝiajn vortojn denove ("Jam la duan fojon vi amoras hodiaŭ"). Ŝi revenis je la kvara horo de la nokto, ebria, eĉ ebriega, post gestudanta festeno, kaj ne estis alparolebla antaŭ la posta vespero. Nur sabate ni amoris, kaj tiam ĉiuj bonodoroj de Veronika espereble jam forlaviĝis.

Dome

Renata iris tien kaj reen, talone klakanta. Nur nun mi atentas pri la klakado de Renata. Al uloj jam sufiĉas la klakado de la militserva tempo, dum inoj klakadas la tutan vivon.

Mi iris al la studanta domo. La lekcioj kaj prelegoj jam komenciĝis post la somero, kaj la gestudantoj retrovis siajn ĉambrojn en la domo (la ulinoj talonklakante, la uloj silentŝue). Mi iris al la ĉambro de Mandy. Mandy havas novan kunĉambranino, eta dikulineto kun bukla hararo. Mi vidis tion ke Mandy surpriziĝis vidi min. Fine la dikulineto komprenis tion ke ŝi devus foriri, kaj ŝi forlasis la ĉambron.

Mandy: "Ŝi pagas la lumonon." Ni paroladis, duonhore. Mi ne demandis, sed Mandy menciis la nomon de Maŭra. Ŝajne ke Maŭra fartas bone. Mi estis forironta, sed Mandy haltis min: "Atendu, ne foriru." Ni amoris. La pubo de Mandy nun estas razita. Mi lekis ŝin, poste ŝi rajdis min. Kiam mi fine foriris, mi koridore ekvidis la dikulineton. Ŝi strange rigardis min.

Poste mi amoris kun Renata. Ŝi: "Ĉu vi vizitis Tinan?" Mi: "Ĉu hodiaŭ? Ne." Ŝi: "Ĉu Frankan." Mi: "Ankaŭ ne. Kial vi demandas?" Ŝi: "Jam la duan fojon vi amoras hodiaŭ. Kun kiu?" Mi: "Kun Mandy." Ŝi: "Mi apenaŭ memoras ŝin. Ŝi bonas, ĉu?" Mi: "Eble plaĉus al vi ŝia kunĉambranino ..."

Raviole

Dimanĉe ni kun Renata vizitis Tinan kaj Katarinan. Ni manĝis raviolojn, kun blanka pano kaj itala vino, ruĝa kompreneble. La du ulinoj ankoraŭ deziras infaneton kaj la problemo restas la sama: la bebon portu ne Tina, kiu ja facile gravediĝus, sed Katarina, la lesbanino. Mi plurfoje provis ŝanĝi la temon, sed la inoj daŭrigis pri gravediĝo, adoptiĝo kaj artefarita ensemado. Tina eĉ menciis mian proponon de antaŭ jaro, sed Katarina feliĉe malakceptis tion: "Vi nur deziras amori kun mi, jen ĉio."

Ĉu mi dezirus amori kun Katarina? Certe, estas bela ulino. Mi kompreneble uzus kondomon, ne dezirante subite ekpatriĝi. Sed Katarina estas lesbanino, kiu verŝajne neniam amoris kun ulo.

Antaŭ kelkaj tagoj Flavio komencis paroli pri la bebo de Adriana: "Kial ĉiuj daŭre pensas ke mi estas la patro de la infaneto? Kial ne vi?" Unue mi ektimis ke li scias tion ke mi amoris kun Adriana. Tio estis ŝoko. Sed tuj evidentiĝis ke li pensis alie: "Mi neniam amoris kun Adriana." (Logike, se neniu amoris kun Adriana, kiel ŝi gravediĝis?) Kial Flavio nun diras ke li ne amoris kun Adriana? Tion mi ne komprenas. Verŝajne tial ne tre plaĉis al mi la pribeba konversacio ĉe Tina kaj Katarina.

Mi plue pensadis pri la vortoj de Ĝoni la Vakero. (Li: "Vi ankoraŭ ne demandis pri tio kiom ŝi pagas." Mi: "Ne interesas al mi la mono." Li: "Ŝi atendas vin jaxudon. La unuan fojon vi povas uzi mian loĝejon. Poste eble ĉe ŝi. Ŝi havas belegan loĝejon." Mi: "Eble ŝi tute ne plaĉas al mi." Li: "Estas agrabla junulino, eĉ studantino pri teologio." Mi: "Kial do ŝi havas tiom da mono?" Li: "Donas al ŝi la patro. Ankaŭ la loĝejon.")

Pluvas. Malvarmetas. Renata: "Ĉu ni preparu la saŭnon?" Antaŭe Anja zorgis pri tio. (Katarina demandadis pri Anja, sed verŝajne ŝi nun scias pli ol mi.)

Denove

Renata denove renkontis sian islandanon. Pri tio mi estas certa, preskaŭ certa. Ŝi denove vizitas la prelegojn pri orienta historio, subakva arkeologio ktp. Ĉu ili jam denove amoris? Tion mi ankoraŭ ne scias. Renata, alttalone, kun leĝera supraĵo super nigra mamzono, ĝinzo kun truoj laŭ la femuroj, certe ŝi plaĉus al profesoro pri mezorienta arkeologio. Ĉu kvindek ses jaraĝa? Nu, jam kvindek sep. Renata jam montris al mi lian portreton, en la universita katalogo. Blondulo, tutcerte laŭ la gustoj de Renata. Hazarde mi jam aŭis tion ke lia edzino, la juna belulino, reiris Islanden.

Renata kuŝis surventre, mi malrapide disigis al ŝi la karnoplenajn, ankoraŭ sunbronzitajn duonojn de ŝia postaĵo. Mia fingro leĝere tuŝetis al ŝi la malantaŭan truon (Renata: "Ne faru."). Ĉu la profesoro pri mezorienta arkeologio vidis ŝin tiel, aŭ ĉu nur de antaŭe? Mi plenmane masaĝis al ŝi la pubon, la lipojn kaj la klitoron kaj ŝi ne plu atentis la ĉeeston de mia fingro inter la malantaŭaj duonoj. Ŝi ĝeme orgasmadis. Poste ŝi suĉis min kaj mi orgasmis en ŝian buŝon.

Renata, poste, studante vortaron: "He, mi havas mametojn!" Mi: "Nu, kion?" Ŝi: "Legu mem!" Mi legis: mameto estas cico, mampinto. Renata: "Rigardu miajn mametojn." (Ŝi pinĉis al si la pintojn de la mamoj.) Mi: "Ĉu mameto estas cico? Tio, laŭ mi, estas stultaĵo." Renata altigis al si la ŝultrojn: "Tiuj kiuj verkas vortarojn verŝajne neniam metis manon sur ina brusto."

Mi vizitis Flavion. Flavio: "Kio nun estas via rilato al Renata?" Mi: "Mia rilato, ĉu? Kion?" Li: "Antaŭe vi diris ke ŝi estas la amikino de Anja. Tial Renata provizore loĝis ĉe vi. Nun Anja longtempe estas for, sed Renata ankoraŭ loĝas ĉe vi." Mi: "Nu, ŝi ankoraŭ estas la amikino de Anja." (Kompatinda Flavio, li ankoraŭ deziras amori kun Renata, sed Renata lin konsideras kiel fraton. Cetere, ŝi estas lia bofratino.)

Mi faris viziton al Ĝoni la vakero. Ĝoni: "Vi perdos vian postenon, ĉu?" Mi: "Nenio ankoraŭ certas." Ĝoni montris al mi fotojn pri la gotikulino (kiu ankoraŭ ne ĉeestas) kaj kelkaj aliaj ulinoj, jen vestitaj, jen duonnudaj. Ĝoni: "Mono ne manku al vi. Jen, mi proponas al vi laboreblecojn." Li montris al blondulino kun grandaj mamoj. "Mi planas serion de fotoj pri ŝi, kun ulo. Mi pensas tion ke vi farus belan paron." Mi: "He, kion dirus miaj gepatroj ..." Li: "Bone. Alia ebleco: ĉu vi memoras la junan inon kiu mallonge vizitumis kiam vi estis ĉi tie, antaŭ semajno?" Mi: "Nu, vage." Li. "Kiam ŝi foriris vi diris tion ke plaĉus al vi amori kun ŝi." Mi: "Bone. Mi memoras ke mi diris tion." Li: "Se tion vi ankoraŭ deziras, vi povas amori kun ŝi. Ŝi bone pagas." Mi: "He, ulo, mi ne pagas pro amoro!" Li: "Vi miskomprenas. Ne pagas vi. Ŝi pagas. Eble estas surprizo al vi, sed ekzistas inoj kiuj pagas pro amoro." Mi: "Mi povas tion imagi al mi. Kial ne? Sed ĉefe malbelaj, diketaj kvindekjaraĝulinoj, ĉu ne?" Li: "Jes, mi vizitis multajn tiaĵulinojn." Mi: "Honeste, vi parolas kiel iu kiu tre bone konas la aferojn." Li: "Ĉu vi ne sciis?" Mi: "Ne, mi ne sciis tion. Kaj la juna belulino vi lasus al mi?" Li: "Nur ĉi tie en la urbo estas tiom da inoj. Mi ne povas prizorgi ĉiujn. Cetere, la kvindekjarulinoj kompreneble eĉ pli multe pagas." Mi: "Bone. Sed vi forgesis gravan detaleton: eble la belulino tute ne deziras amori kun mi." Li: "Mi nenion forgesas. Mi jam parolis kun ŝi."

Sur la Placo mi ekvidis la islandan profesoron, kun juneca ulino. Ĉu la edzino? Ne, tiu laŭdire reiris al Islando. Ĉu kun studantino aŭ kun alia profesorino? Ili kune eniris la mezepokan restoracion de Antonio. Jes, tie oni bone manĝas.

Manke

Renata revenis dimanĉe, malfrue, malsata, dormema. Ŝi manĝis picon, preskaŭ mortis pro malsato dum ĝi forne prepariĝas, trinkis grandan glason da akvo, duŝadis ("ne bankuve, mi ekdormus"), plonĝis en la liton kaj ekdormis. Kiam mi matene stariĝis, ŝi ankoraŭ dormis.

Kiam mi revenis, posttagmeze, ŝi ankoraŭ kuŝis sub la kovrilo, maldorma nun, legante libron. Ŝi stariĝis, ni ĉirkaŭbrakiĝis. Mi sentis ke ŝi mankas al mi.

Renata preparis hipogloson. Mi: "He, ulino, vi ankorau estas nuda." Ŝajne ke ŝi ankoraŭ ne forgesis siajn tri semajnojn en la naturista kampadejo. Ŝi altigis al si la ŝultrojn. Mi, mokete: "Eĉ kampadeje oni manĝas vestitaj." Renata, larĝe ridetanta: "Eble ĝuste tial!" Ni manĝadis, Renata ankoraŭ nuda, mi vestita.

Poste, en la lito. Mi suĉas al ŝi la cicojn, palpe sentas la ŝvitan varmecon sub la mamoj, serĉas al ŝi la postaĵon. Ŝi rapide masturbas min. Mi lekas ŝin. La unuan fojon mi lekas la razitan pubon de Renata. Ŝi orgasmas kun forta ĝemo.

Denove Renata masturbe karesas min. Poste mi penetras ŝin, misiista pozicio. Ni silente moviĝas, senvorte, forte spiradas. Renata orgasmas duan fojon. Ŝi estas varma, ŝvite malseka. Ŝi perfingras min, kaj mi orgasmas sur ŝian ventron. Mi rigardas ŝin: sunbronzita, malseka, ankoraŭ forte spiranta. Ŝi estas bela, malgraŭ ĉio.

Praktike

Renata revenos hodiaŭ, ĉu ne? Almenaŭ tion pensas mi, paginte por tri semajnoj da nudumado. Cetere mia kredita konto nun estas profunde sub nul, ĉu Renata scias tion? Mi kompreneble ankaŭ pagis por plena pensiono (tion mi malkovris kiam mi alvenis al la kampadejo, apenaŭ sciante kio estas plena pensiono. Renata: "Jen la kuponoj kiujn ni uzas en la manĝejo. Praktike, ĉu ne?" Mi: "Jes, belaj kuponoj. Flavaj, eĉ. Kiu uzis miajn kuponojn dum la unua semajno?" Renata: "Franka, kompreneble." Mi: "Ĉu kompreneble? Kial Franka ne povas pagi siajn manĝajojn mem?" Renata: "Vi amas ŝian postaĵon, sed vi ne permesas al ŝi manĝi, ĉu?" Kompreneble ne eblas diskuti tiaĵojn kun Renata. "Vi ĉiam palpas al ŝi la postaĵon.")

Jes, mi kampadeje unu fojon anuse amoris kun Franka, sed tio okazis kelkajn tagojn post la diskuto pri la kuponoj. Ni estis en la alkova litego, dum Renata rigardadis la televidan ĵurnalon. Kiam Franka laŭte ĝemis, Renata fortigis la laŭton de la televidilo.

Hieraŭ mi vizitis Ĝonin. La gotikulino ne ĉeestis. Gehomoj iris tien kaj reen, venis kaj foriris, sed la gotikulinon mi bedaŭrinde ne vidis.

Ĝoni montris al mi fotojn kiujn li faris antaŭ ses aŭ ok semajnoj, sur nia teraso. (Mi: "Mi ne sciis ke vi kunportis fotilon." Li: "Mi ĉiam kunportas fotilon, ĉu ne?"). Bone, estis varma tago. Sur la teraso mi unue trovis Renatan kun Tina kaj Katarina. Renata kaj Tina estis nudaj, dum Katarina portis blankan kalsoneton. Venis Flavio kun Jana, kaj poste ankaŭ Ĝoni la Vakero kun la Gotikulino. Jana kaj la Gotikulino nudbruste sunbronziĝis. Ĉeestis ankaŭ Sonjo. Ŝi portis leĝeran somerrobon. Mi facile konstatis tion ke ŝi ne portas mamzonon sub la robo. Mi memoras tion ke Ĝoni priparoladis siajn novajn projektojn kun Tina kaj ke Flavio kaj Renata diskutis tion ĉu ekzistis rilatoj inter homoj kaj neandertaloj (Renata forte neis tion). Fine ni retrovis Ĝonin kun la Gotikulino, dum ili amoris, gastoĉambre. Eĉ tiam la ulino ne eligis vorton, nur kaŝis sin sub la kovrilo.

Semajne

Bone, mi pasigis semajnon nuda, kampadeje. Mi iris tien vendrede, kaj revenis vendrede (kaj hodiaŭ denove vendredas). Renata ankoraŭ restas tie. Ŝi luis la bangalon ĉe la lago, kie ni loĝis ankaŭ pasintjare (mi pagis). Franka kaj Renata jam semajnon kune dormis en la granda lito de la alkovo, kaj nur pene mi sukcesis akiri al mi lokon. La unuan vesperon mi amoris kun Renata, la postan antaŭtagmezon kun Franka (Renata rigardis televidon).

Renata nun forrazis al si la mohokaĵo, kaj ŝi tuttempe plendis pri tio ke mi ne estas razita. Plaĉas al mi la razita pubo de Renata, malgraŭ tio ke ŝi nun ne plu deziras ke mi tuŝumu.

En la restoracio ĉi jare ne nur la kelneroj portis vestaĵojn, sed ankaŭ ni, la gegastoj. Tio laŭdire estas pro la porka gripo, malgraŭ tio ke tute ne estas porkoj en la kampadejo. Kelkiuj rapide vestiĝis antaŭ la pordo de la manĝejo, aliuloj vestiĝis kabane, poste iradis vestitaj tra la kampadejo. Tio estas stultaĵo. Udo la germano rifuzis senvestiĝi (kaj la kelnerino rifuzis servi al li manĝajojn). Ĉu vestoj en la manĝejo de naturista kampadejo? Tio kompreneble estas stultaĵo. Ĉu la nudaj korpoj estas malpuraj? Mi pensas ke ĝenerale la vestaĵoj kiuj gehomoj portas en restoracioj estas pli malpuraj.

Apud la lago oni konstruis minigolfejon, tial ĉi jare la tendaro de la germanaj gejunuloj troviĝas je la alia flanko de la kampadejo, apud la arbaro. Udo: "Ĉu vi serĉas vian amikinon el Osnabruko?" Laŭ Renata la osnabrukanino loĝas ne en la tendaro, sed en kabano, kun tri amikoj. (Renata: "Tutcerte sufiĉas al ŝi."). Kun Udo ni trovis la kabanon de la germanoj, kaj observadis la mamojn de la osnabrukanino.

Dimanĉe, post mia reveno el la kampadejo, mi partoprenis la malfermon de la mezepoka manĝejo de Antonio. Ĉar Renata ankoraŭ estas en la kampadejo, mi iris kun Flavio. (Antonio ankoraŭ parolas pri "mezaĝa", ne "mezepoka", kaj anoraŭ same furioziĝas se oni atentigas lin pri tio.) Mi rakontis la Flavio pri la restoracio de la naturistejo (kaj pri tio ke mi telefonis al Sonjo demandante ĉu ŝi venu un tagon manĝi kun ni. Mi pensas ke la minigolfado donis al mi la ideon. Bedaŭrinde ŝi pensis tion ke estas ŝerco. Ne la minigolfo, sed la vestita manĝado.). Flavio: "La mondo pudoriĝas, pudoriĝis."

Poste Flavio montris al mi filmeton, kiu montras ke la usona prezidanto ne rigardadis la postaĵon de la filino de la brazila ambasadoro. S-ro Obama rigardas la ĉirkaŭaĵojn, la ŝtupojn de la ŝtuparo, la preterpasantajn. Male, la franca prezidanto firme rigardas la postaĵon de la brazilanino. Bone, kio estus plej rimarkinde, ke la usona prezidanto rigardadis la postaĵon, aŭ ke li tute ne rigardis ĝin?

Mardon - aŭ ĉu merkredon? - mi trotuare renkontis paron, irante man-en-mane. La trotuaro estis mallarĝa, kaj mi intencis pasi inter ili. Ili ankoraŭ tenis al si la manojn. Nur tiam mi ekvidis ke estas Ĝoni la Vakero kun la Gotikulino. Ni mallonge paroladis. Ĝoni: "Vizitu nin ..." Ĉu nin?

Solule

Renata fine foriris, kampadejen. ("Kial ne venas vi?" Mi: "Certe, mi preferus la universalan kongreson." Ŝi: "Kial, do, vi ne iru al Bjalistoko?" Mi: "Ĉar, post kelkaj tagoj, ankaŭ mi malgraŭ ĉio vizitetos la kampadejon. Cetere, kial vi kunportas tiom da vestaĵoj al naturista kampadejo?" Ŝi: "He, ne estas vestaĵoj". Ktp.)

Bone. Renata forlasis min, kun Franka. Kio estas en la valizo? (Mi ne scias.) Fine, mi estas sola, solule. Poste venis Flavio, kun Jana. (Konsentite, mi unue telefonis lin, kontrolonte ĉu li planas fuĝi kun Renata. Bone, evidente ke ne.) Jana nudbruste sunumis sur la teraso. Flavio: "He, jen fine, mia Skinza kesto! Nu, kion vi pensas?" Mi: "La unua serio estas genia, la dua male." Li altigis al si la ŝultrojn.

Flavio: "Ĉu Renata jam iris al la naturista kampadejo?" Mi: "Jese. Kun Franka." Li: "Du inoj, solaj en nudistejo ..." Mi: "Bone, kial ne iros ankaŭ vi se tion vin ekscitas?" Li: "Jes. Verŝajne jam morgaŭ. Jana povas resti ĉe vi, ĉu ne?" Jana, tutcerte ne kompreninte, laŭte ekridis.

Mi oleumis al Jana la dorson. Poste ŝi oleumis al si la mamojn kaj la ventron. Ŝi portis nigran kalsoneton kun oraĵoj. Fine ekestis kverelo. Jana, survoje al la necesejo, deziris surmeti ĉemizon. Flavio, metante manon sur la ĉemizo: "He, kial vi bezonas revestiĝi antaŭ ol iri tra la loĝejo? Tie ne estas persono." Jana: "Donu!" Flavio eksidis sur la ĉemizo. Jana parolis ruslingve. Flavio respondis (surprizis min kiom da rusaj vortoj li scipovas.) Jana fine, furioze, prenis mian manon kaj tiris min tra la salono. Ŝi ŝlose fermis la pordon de la banĉambro. Mi revenis al Flavio. Post kelkaj minutoj Jana reaperis, en la endoma robo de Renata. Evidente ke ŝi ne kunportis tiun al la naturista kampadejo.

Flavio malaperis, verŝajne al la necesejo ankaŭ li. Mi redonis al Jana la ĉemizon. Ridete ŝi kisis al mi ambaŭ vangojn, russtile, poste demetis la endoman robon antaŭ ol surmeti la ĉemizon. Kiam revenis Flavio, li platmane frapetis al Jana la postaĵon, amikeme. Poste denove kverelo, ruslingve, fine ili foriris.

Rumi

Semajnfine, antaŭ du semajnoj, vizitis nin denove Rumi la bulgarino kaj Udo la germano. Dimanĉe ni nude matenmanĝis sur la teraso, poste ili iris for, al la kampadejo. Post kelkaj tagoj ankaŭ ni iros tien. Almenaŭ Renata iros kampadejen. Eble ankaŭ Flavio pasigos tie la someron. ("La interreta kompanio fine limigis al mi la konton. Mi nur ne komprenas tion kial ne pli frue. Tial mi, jen, kial ne?").

Denove Rumi demandadis al mi pri plaĝretpilko. Doloras al mi la genuo. Mi montris al mia dekstra genuo. Rumi, verŝajne komprenante, leĝere tuŝetis al mi la genuon. Ĉu la genuo tuj saniĝis, pro la ĉeesto de Rumi? Ne, ĝi ankoraŭ doloras al mi. Ĉi-jare Rumi ne havas cicajn traboraĵojn. Mi deziris demandi al ŝi pri tio kial ne plu. Unue ŝi ne komprenis tion kial mi montris al ŝiaj mamoj. Fine mi tuŝetis al ŝi la umbilikan traboraĵon, poste denove montris al ŝiaj mamoj. Ŝi ekridis, poste longe klarigis, verŝajne en la bulgara, kiun mi ne komprenas.

Mi forte deziris tuŝi al Rumi la mamojn. Ŝi rapide kapneis, kaj mi haltis al mi la manojn. Ŝi surprizite rigardis min. Nur poste mi ekmemoris tion ke bulgaroj alimaniere kapjesas kaj kapneas.