Rumi

Semajnfine, antaŭ du semajnoj, vizitis nin denove Rumi la bulgarino kaj Udo la germano. Dimanĉe ni nude matenmanĝis sur la teraso, poste ili iris for, al la kampadejo. Post kelkaj tagoj ankaŭ ni iros tien. Almenaŭ Renata iros kampadejen. Eble ankaŭ Flavio pasigos tie la someron. ("La interreta kompanio fine limigis al mi la konton. Mi nur ne komprenas tion kial ne pli frue. Tial mi, jen, kial ne?").

Denove Rumi demandadis al mi pri plaĝretpilko. Doloras al mi la genuo. Mi montris al mia dekstra genuo. Rumi, verŝajne komprenante, leĝere tuŝetis al mi la genuon. Ĉu la genuo tuj saniĝis, pro la ĉeesto de Rumi? Ne, ĝi ankoraŭ doloras al mi. Ĉi-jare Rumi ne havas cicajn traboraĵojn. Mi deziris demandi al ŝi pri tio kial ne plu. Unue ŝi ne komprenis tion kial mi montris al ŝiaj mamoj. Fine mi tuŝetis al ŝi la umbilikan traboraĵon, poste denove montris al ŝiaj mamoj. Ŝi ekridis, poste longe klarigis, verŝajne en la bulgara, kiun mi ne komprenas.

Mi forte deziris tuŝi al Rumi la mamojn. Ŝi rapide kapneis, kaj mi haltis al mi la manojn. Ŝi surprizite rigardis min. Nur poste mi ekmemoris tion ke bulgaroj alimaniere kapjesas kaj kapneas.

Rumi

Dum la semajnfino vizitis nin Rumi la bulgarino kaj Udo la germano. Lundon ili veturos al la naturista kampadejo kie ili pasigos grandan parton de la somero. Venontan lundon ankaŭ ni kun Renata ekokupos nian kampadejan bangalon.

Bone, Rumi kaj Udo alvenis vendrede, malfrue. La bulgarinon mi vidis vestita la unuan fojon, eĉ vere. Udo proponis germanan bieron, sed pensante pri la vinaj orgioj de la pasinta nokto, sufiĉis al mi unu botelo. Ni tuj enlitiĝis, kaj mi ekdormis kiam mia kapo trafis la kusenon.

Sabate, agrable malfrue, ni havis verdan matenmanĝon, nudaj sur la teraso. Ni parolis per vortoj el diversaj lingvoj. Rumi ankoraŭ havas sian umbilikan traboraĵon, cetere duoblajn traboraĵojn je la cicoj: stangetoj vertikale kaj horizontale. Treege bele. Poste ni iris en la urbon. Ni vizitis Flavion. Rumi parolis kun Jana, ŝajnas ke bulgarinoj kaj rusinoj posedas multajn komunajn vortojn. (Ĉu rusoj kaj bulgaroj havas komunajn vortojn? Tion mi ankoraŭ ne scias.)

En la vespero ni fine konsumis la germanan bieron. Dimanĉon, matene, mi trovis Rumi-n en la banĉambro. Ŝi demetis la traboraĵojn dum ŝi lavis al si la mamojn. Poste ŝi remetis la stangetojn. Ekscitiga vidaĵo. Rumi faris demandon koncerne plaĝretpilko. (Kion ekzakte? Mi ne scias.) Ŝi altigis al si la manojn kvazaŭ ekbatante pilkon. Ŝiaj mamoj bele moviĝis. Mi kapjesis plurfoje. Poste ni matenmanĝis.

Du semajnoj

Nu, du semajnoj en tia kampadejo vere sufiĉas. Bone, ĉiun matenon mi mallonge ludetis kun Adriana, kaj unu el tiuj matenoj Renata trovis nin. Mi suĉetis al cico dum Adriana laŭte ridadis. Eble tial Renata sciiĝis. Foje ŝi havas tre bonajn orelojn. Sekvis nacilingva krikverelado de la fratinoj. Mi ne komprenis kion ili diris unu al la alia. Poste ĉio trankviliĝis. Mi ne scias kion ili fine decidis. La sekvan matenon mi denove ludetis kun Adriana. Fine ŝi kisis min survange.

Pasintan semajnon okaziĝis la plaĝretpilka turniro. Rumi la bulgarino kaj Udo la germano ankaŭ ĉi-jare planis sian restadon tiel ke ili ne maltrafu la turniron. Mi ĝojis denove vidi ilin. Udo jam la unuan tagon tamen paŝis sur frakasitan botelon kaj ne povis partopreni la turniron. Ili (Rumi kaj li) proponis min kiel anstataŭanton. Nu, kiel mi povis refuzi tion?

Plaĝretpilko nature estas tre amuza ludo. Kiel scias ĉiuj, retpilko estas la invento de usona kristana altlernejo. En la 1890-aj jaroj oni eksentis la bezonon de pilkludo dum kiu la ludantoj ne havas korpan kontakton. Retpilko evidente estis la respondo. Bone, la ludo laŭdire frue populariĝis ankaŭ en naturistaj rondoj. (Nu, kiam oni hodiaŭ televide rigardas la korporivelajn vestaĵetojn de modernaj retpilkistinoj kaj plaĝretpilkistinoj, oni nature malfacile komprenas la pra-ideon de tiu ludo ...)

Rumi kaj mi facile venkis en la unua matĉo - kontraŭ du germaninoj el la ĉelaga tendaro. (Jes, por du inoj oni faris escepton al la regulo pri miksitaj teamoj.) En la dua matĉo mi distriĝis de la postaĵo de Rumi (belforma, eta tatuaĵo, bronzita, allogaj movoj) kaj la mamoj de la ino je la alia flanko de la reto (francino kun etaj, bele movemaj mamoj) kaj malgraŭ la instruoj de Udo ni elĵetiĝis el la turniro. (Poste mi rigardis unusolan matĉon: Mette la danino kaj ŝia Dano kontraŭ du gebritoj. Kiam la brito akre protestis kontraŭ arbitracia decido, la Dano krietis: "He, Makenrojo, trankviliĝu ...!" Tiam ĉio iĝis sabla milito kaj mi ne scias kiu fine venkis la turniron.)

Dum la semajnfino Erika vizitis nin. (Mi amoris kun Renata en la arbaro malantaŭ la lago kaj kun Erika en la lito dum la fratinoj partoprenis korpopentradon. Adriana promesis ke ŝi okupiĝu Renatan dum almenaŭ horon kaj duonon. Kaj Adriana plenumas kion ŝi promesas. Cetere: korpopentrado, kial naturistoj faras tion?) Kiam Erika foriris el la kampadejo ankaŭ mi reiris al la urbo. Du semajnoj sufiĉas. Mia haŭto ne toleras tiom da suno. Kaj miaj okuloj vidis sufiĉe da haŭto. Ne ĉio estas sana. Renata kaj Adriana ankoraŭ restas en la kampadejo. Mi estas certa pri tio ke almenaŭ unu el ili posste malkaŝos al mi ĉu ili invitis ulojn en la bangalon ...

Kampadeje

Ni loĝas en nova bangalo ĉe la lago, tuj apud la plaĝo: kvar litoj, grandlita alkovo (ni elektis la alkovon), banejo, kuirejeto, televidilo, interreta konekto. (Kiel Renata sukcesis kapti tiun perlon? Ĉu ŝi enlitiĝis kun la pozedanto? Mi esperas ke ne. Cetere, la pozedanto estas virino, miascie. Nu.)

Kun Udo kaj Rumi ni inspektis la tendaron de germanaj gejunuloj apud la lago. Udo parolis kun la geuloj, dum mi kapjesadis kaj rigardadis la ulinojn. Unu el ili havas vere neimageblajn mamojn. (Ŝi laŭdire estas el Osnabruko.) Kaj Rumi, kion faris? Verŝajne la uloj tiom rigardis al ŝi la traboraĵojn, ke ŝi revenis al Renata. (Renata, poste: "Rigardi, jes. Rigardadi, ne." Mi: "He, estas la unua tago ...")

Ĉu ĉi-jare la restoracio havas nudbrustajn kelnerinojn? Ne, kiel pasintan jaron: vestitajn kelnerojn. Cetere, ĉiuj estas nudaj. Estas nature naturista kampadejo.

Ĉe la restoracio mi ekzamenis la landajn standardojn. Mi tuj ekvidis la blua-blanka-ruĝa krucaĵo de atlantika insulo: "He, via mezislanda arkeologo estas ĉi-tie!" Renata: "Aŭskultu, li ne estas ĉi-tie!" Mi: "Kiel vi scias?" Ŝi: "Ekzistas pli ol tricent mil islandanoj. Sed konsentite, mi ne scias. Vi ne povas uzi tion kontraŭ mi, he!" Mi: "Bone, vi pravas. Pardonu al mi." Mi kisis al Renata la nukon. Aliaj standardoj: germana, belga, nederlanda, sveda, brita, usona, pola, franca, irana, bulgara, ĉina. (Verŝajne kelkaj ĉinoj jam tediĝis de la olimpaj ludoj. Kaj verŝajne kelkaj nederlandanoj jam tediĝis de la UK-o de Roterdamo.)

Ni rigardis televidon (kie ĉiuj ankoraŭ estas vestitaj), poste ni amoris en nia alkova litego. (Rumi kaj Udo jam reiris al sia kabano.) Renata suĉis min, longtempe, malrapide, poste mi prenis ŝin de malantaŭe, dum ŝi apogis sin kontraŭ la alkova barilo. Fine ŝi rajdis min. Post la amorado ni plonĝis en la malvarman akvon de la lago.

En la mateno Renata plendis pri tio ke ŝi la tutan nokton aŭdis sonojn el la tendaro. Mi: "Kiajn sonojn?" Ŝi: "Tiajn sonojn." (He, metu vakson en viajn orelojn.)

Sonĝado

Sonĝo aŭ ĉu koŝmaro? Mi sonĝis ke mi enlitiĝis kun Mette kaj Rumi, du el la inoj el la kampadejo. Sed nun estis Mette la danino kiu estis glatrazita, dum la bela bulgarino havis kreskaĵaron de fortaj nigraj haroj. Ili malseke kisis min dum mi palpis al ili la interesajn korpopartojn.

Renata enmiksiĝis en la aferon, postulante ke mi amoru kun la edzino de nia najbara belgo. La belgino certe aspektis pli aĝa ol antaŭ du semajnoj, sed ne eblis al mi nei, kaj dum mi amoris kun ŝi, mi ridardis kiel Mette kaj Rumi okupigis sin kun Renata. Rumi knedis la mamojn kiuj nun havis la grandecon de retpilkoj, dum la danino fervore prilekis la nudan subventron. Samtempe ŝi metis sian tutan pugnon en la ujon de Renata.

Mi vekiĝis, sola, kun forta erektiĝo. Renata verŝajne dormis en sia ĉambro. Kelkajn horojn pli frue ni amoris, kaj mi lekis al ŝi la ŝviton de ŝia dekoltaĵo.

Laŭ Golo mi pensas pri virinoj la tutan tagon. Mi pensas ke li pli ol malpravas. Sed miajn sonĝojn li ne konas. Ĉu Golo ne pensas pri virinoj la tutan tagon? Eble li tute ne pensas pri inoj.

Plaĝretpilko

Mi iam-tiam televidile rigardis plaĝretpilkon, allogajn norveginojn kaj brazilaninojn kvazaŭ bikine vestitajn. (Mi ne rigardis kiam ludis viroj.) Bone, lunde ni havis plaĝretpilkan turniron, kun miksitaj teamoj.

Mi teamis kun Mette, la danino, kiun mi jam antaŭe menciis. Estis ŝia propono, kaj mi nature ne ne-diris. Ŝia postaĵo nun estas pli bronzita, sed la resto de la korpo estas eĉ pli bronzita. (Krome nenio ŝanĝiĝis ...). Mi pensas ke ni estis bona teamo, kaj ni fakte atingis la finalon de la turneo. (Eble min atendas nova kariero. Aŭ eble ne).

Finale ni ludis kontraŭ germano kaj juna bulgarino (belvizaĝa, svelta, firmaj mametoj, glate razita, umbilika traboraĵo, eta tatuaĵo sur la maldekstra pugo, ktp, do vera revindulino). Ŝi (Rumi, la bulgarino) certe konfucigis mian ludadon, kaj li (la germano) laŭ mi jam dum jardeko ludis plaĝretpilkon profesie. (Evidentiĝis ke li estas piedpilkisto, de la Federacia Ligo, 3-a divido, aŭ almenaŭ tion li diris, mi ne plu memoras la teamon, sed ne estas Bavario Munkeno). Bone, kia surprizo, ni malvenkis ... Post la batalo ni ĉiuj gratule ĉirkaŭbrakis unu la aliajn, kaj dum momento mi sentis deprokcime la diinan, varman, ŝvitan korpon de Rumi.

Poste Udo (la germano) aperigis botelojn da glacie malvarma germana biero, kaj mi povis pli atente admiri bulgaran belecon. (Pliajn detalojn eble alian fojon.) Certe, dum vintra nokto mi revu pri ŝi.

Sekretoj

Lunde mi kun Flavio vizitis la kunvenon de la loka klubo esperantista. (Unue mi diskrete serĉis Karolinan, sed trankviliĝis kiam mi konstatis ke ŝi ne ĉeestas. Cetere mi scias ke ŝi jam dum pli ol jaro loĝas en la ĉefurbo.) Ni petis ke oni katenu la krokodilojn, ĉar Flavio deziras aŭdi la sonon de la sekreta lingvo. Li foliumis kelkajn internaciajn publikaĵojn kaj faris komentojn. Jen: "Kiu estas tiu barbulo?" Kaj jene: "Vi ne diris ke ekzistas nudista revuo en Esperanto. He, vidu, jen belulino!"

Oni diskutis la eblajn signifojn de la vorteto "nenial", kaj la novajn gramatikajn demandojn: anstataŭ akuzativa finaĵo oni rajtas uzi la vorton "na", ekzemple: "la knabo manĝis na la hundo". (Rumi la bulgarino enmetas aron da tiaj na-oj dum ŝi parolas, sed ŝi tute ne parolas la internacian lingvon.) Kelkaj el la pli junaj membroj de la klubo favoris la reformojn, dum la pli aĝaj esprimis sin pli ol malfavore. Oni eĉ, kun evidenta timo, menciis idon de Esperanto, kiu naskiĝis antaŭ cent jaroj. (Mi ne sciis ke Zamenhof havas filon. Eble li eĉ edziĝis.) La maljunuloj ne ĉiam estas malsaĝaj.

Grizbarbulo prezentis diversajn argumentojn, sed mi ne komprenis ĉu li favoris aŭ malfavoris la aferon. Fine li montris al mi: "Kion opinias vi?" Mi: "Mojose!" Grizbarbulo: "Kion vi diris? Ĉu na majonezo?" Mi demandis kiel oni traduku la frazon "mi vidis la najbarinon nuda"? Eble: "mi vidis nuda na la najbarino." (Se ĉiuj surhavas siajn vestaĵojn tiaj lingvaj demandoj kompreneble ne ekekzistas.)

Kun bontagulino mi diskutis la ekziston de erotikaj skribaĵoj en Esperanto. Ŝi menciis sekretajn sonetojn (kiuj ne plu estas tre sekretaj, eble ili estas tutsimple sonetoj - sed kio ĝuste estas soneto?) Mi menciis la novelaron "La nuda feino". Eble ŝi deziris enlitiĝi kun mi, sed pensante pri la sekvoj de mia antaŭaj vizitoj de la klubo, mi lunde restis tre monogama. Cetere, ŝi povis esti mia avino (ne, tio maleblus, verŝajne ŝi havas kvardek du aŭ kvardek tri jarojn). Fine ŝi kaptis Flavion, kaj ili kune forlasis la kluban terenon, bela paro, dum mi revenis al la naismaj diskutoj, kie oni pritraktis ideologiajn detalojn el gramatikaj vidpunktoj.

Poŝtkarte

Hieraŭ mi ricevis poŝtkartan saluton, kun ruĝaj koboldoj, de Mette la danino. Kaj malgraŭ la neĝaj ĉirkaŭaĵoj de la gajaj danaj koboldetoj, mi tuj ekpensadis pri someraj okazaĵoj.

Strange, dum la nokto mi ne sonĝis pri Mette, sed pri Rumi la bulgarino. Mi vekiĝis kun fortega hardiĝo.

La paro

Hieraŭ, preter la lago, Renata kaj mi ekvidis (kaj iomete ekrigardadis) amorantan paron. Mi tuj rekonis la inon: estis Tania, la plej bela el la du italaj fratinoj de la najbara bangalo. Kaj la ulo estis la belgo de la alia bangalo. Tiu kombinaĵo evidente ne plaĉis al Renata, kaj kiam ni vidis sufiĉe ni reiris laŭ la pado.

Renata flustris: "Kial ŝi lasas lin fari tion al si? Maljuna porko estas li, kun edzino." Kaj ŝi aldonis: "Mi neniam plu parolos al ŝi. Se ŝi deziras amoron, bone, kial ne kun alia ulo? He, ekzemple kun vi!" Mi: "Do, se mi amorus kun Tania, vi tion vere ne malaprobus?" Tuja respondo: "Nun ne plu. Se vi deziras, vi bonvole amoru kun unu el la aliaj italinoj. Tania ne plu estas io por vi". Nu, male, se mi amorus kun unu el niaj italaj najbaroj, mi certe elektus Tanian.

Mi provis ne imagi al mi la dikan ilon de la belgo penetri la ujon de Tania. Dum la lasta pli ol semajno mi ja jen kaj denove havis la okazon rigardi ŝin deprokcime, kaj observante la delikatajn lipojn de ŝia senhara pubo, mi imagas al mi ke ŝia enirejo estas sufiĉe strikta.

Kiam ni revenis al la bangaloj, la belga edzino sidis ekster sia pordo, kun tason da kafo (aŭ teo, mi ne scias). Mi rigardis la okulojn de Renata: "He, vi nenion diru ...!" Renata, kun alta tamen neŭtrala voĉo: "He, via kara edzo fikas vian najbarinon." La belgino nature ne komprenis la lingvon, kaj simple mansalutis amikeme al ni. Mi: "Renata, vi estas malnobla!" Ŝi: "He, ĉu mi?"

Ni eniris nian bangalon. Mi demalantaŭe kaptis la manon de Renata, ŝi ekridis kaj mi donis al ŝi frapeton sur la postaĵo. Ni faligis nin en la liton kaj post kelkaj minutoj Renata komencis suĉi min. Post momento ŝiaj lipoj lasis mian ilon kaj ŝi karese indikis al mi la ekkreskantajn haretojn de miaj ovoj. Ŝi diris: "Ni devas razi vin denove. Jam temp' está!" Iel-tiel min ekscitigis la preskaŭ blasfema uzo de la zamenhofaj vortoj, kaj mi murmuris: "He, poste ..." Feliĉe Renata ree eksuĉis min, kaj mi forte orgasmis inter ŝiaj lipoj.

Vespere, en la restoracio: mi observis kiel la belgo lokigis sin (kaj sian edzinon) kiel eble plej malprokcime de Tania kaj ŝiaj kunulinoj. Renata kaj mi manĝis kun la italinoj. Mi rigardetis al Tania, sed ŝajne ĉio restis normala, ŝi daŭre paroladis kiel ĉiam, kaj la ĉarmaj, etaj brustaĵoj moviĝadis tuj super la manĝaĵoj.

Subite mi sentis la ĉeeston de Rumi la bulgarino, la pintojn de ŝiaj mamoj kiuj leĝere tuŝis al mi la ŝultron. Kiseto survange, kaj ŝi denove estis for.